spregel

yolunu kaybetmiş yıldız

2012-02-06T14:27:00.007+02:00

soğuk bir kış sabahı normale göre erken bir saatte uyanıyorsun ve geri uyuyamayınca tabii ki de radyoya sığınıyorsun. radyoda bir şarkı çalıyor. şarkı çok sevdiğin ama maalesef eskimiş bir gruba ait. sonra, bu şarkılarını daha önce hiç dinlemediğini farkediyorsun (ama nasıl olur? ben pis bir başağım!). sonra şarkının ismini öğrenmek için yataktan bilgisayara koşup, şarkının adını öğrenmek için radyonun internet sitesine giriyorsun, sonra biraz araştırınca farkediyorsun ki adı "yolunu kaybetmiş yıldız" demek olan mazzy star dağıldıktan 15 yıl sonra, "Common Burn/Lay Myself Down EP"si ile tekrar bizim yolumuza uğramış. o kadar güzel bir his yaşatıyorlar ki uykumu alamadığım o sabah.

hayattaki güzel şeylerin hiç beklemediğimiz bir anda geri dönebileceğini bilmek. bunu bilmek bana yeter. ne yapalım hayatta yolunu kaybetmiş yıldızlar da var, yolumuza uğramalarının tadını çıkarmak gerek.

mazzy star - lay myself down

ya da

batmak

2011-11-14T04:05:00.002+02:00

bir şarkı isminin ancak bu kadar hakkını verebilir.

jj72 - sinking

somewhere bronson

2011-10-13T23:15:00.003+03:00

bugün somewhere ve bronson'ı izledim. filmekimi'nin olduğu şu günlerde bu yıl bilmem kaçıncı kez üşüttüğümden ben de evde geçen seneki filmekiminden kalan filmleri izleyeyim dedim.sofia coppola'nın somewhere'inden en güzel anı the strokes'un heart in a cage'inin fragmanda da dinleyebileceğimiz yanakları sıkılası versiyonu oldu.

bronson ise güzel bir sinema deneyimi oldu. (film muhtemelen kült olacak ya da oldu da benim haberim yok, nicolas winding refn de zaten külte oynayan bir yönetmen olmuştur ama en hakeden filmi bu olmuş diyebilirim) tom hardy'nin oyunculuğu ise tek kelimeyle: olağanüstü!

not: tom hardy'nin iki farklı karakteri oynadığı sahneye bayıldım!

dünyayı durdurmak istiyorum

2011-09-01T12:58:00.001+03:00

ama durmuyor.

olduğu kadar

2011-07-30T14:13:00.009+03:00

spregel yapım aşamasında.
bienal yapım aşamasında.
hayatım yapım aşamasında.
anladım ki hayatımdaki
yapım aşaması hiç bitmeyecek.
aslolan bu aşamada başımdan geçenler.
bazı yapımlar hiç bitmeyecek.
bu üzücü.
olsun.
hayat devam ediyor.
hayat bu kadar.
olduğu kadar.

gözlerindeki sır

2010-03-24T16:02:00.009+02:00

"Bir erkek herşeyinden vazgeçebilir ama tutkusundan asla"

Arjantin; Darbesi, futbol tutkusu, IMF'si, ekonomik krizi... Bana her zaman bizi çağrıştırsa da, darbeleriyle hesaplaşıyor olmaları, dünya kupaları, Maradona ve Messi'si, Che'si ve isyankar ruhuyla, tangosu, tutkusu ve inatçılığıyla da bizi hiç de çağrıştırmadıklarının farkındayım. Arjantin’li yönetmen büyük usta Fernando E. Solanas'ın iki filmini bir başka büyük usta Yılmaz Güney'e ithaf etmesi bizi ne kadar alakadar etti bugüne kadar bilinmez ama sinemalarımızın kaderleri de birbirine paralel ilerliyor biraz. İki ülke sineması da oldukça üretken son on yılda, Juan Jose Campanella'nın yönettiği bol ödüllü “El secreto de sus ojos (Gözlerindeki Sır)” bu dönemin en iyi örneklerin birisi. Filmin görüntü yönetmeni Solanas’ın Güney’e ithaf ettiği “Sur” (1988)’ unda görüntü yönetmeni 1938 Brezilya doğumlu Felix Monti. “El secreto de sus ojos”u bizim yaklaşık iki ay önceki keşfimizde Monti sayesinde oldu Solanas’ın “El viaje”(1992)’sinin muhteşem görüntülerinin izini sürerek ulaştık “El secreto de sus ojos”a.

serseri aşıklar

2010-03-16T20:39:00.003+02:00

Patricia (Jean Seberg): "Mutsuz olduğum için mi özgür değilim, yoksa özgür olmadığım için mi mutsuzum?..."

Michel (Jean Paul Belmondo): "Mutsuzluk ile hiçlik arasında bir tercih yapacak olsam, hiçliği tercih ederim. Daha iyi değil, ama mutsuzluk taviz vermektir bir çeşit."

İlk kez 16 Mart 1960'da (Türkiye gösterimi 1961) izleyici karşısına çıkan "Serseri Aşıklar" 50 yaşında. Varoluşçu felsefeyi kara filmle karıp dönemin cazını ve ruhunu zerk eden Jean-Luc Godard, alışılmış bir öyküden yola çıkarak, daha önce yapılmış her şeyi yeniden, ama başka türlü yapmıştı. Aradan geçen yarım asır "Serseri Aşıklar"ı eskitemedi, aksine yaşlandıkça gençleşti, modern sinemanın piri sayıldı, "kült film" dendiğinde ilk akla gelen isimlerden biri oldu. Aragon boşuna dememiş: "Hiç kimse düzensizliğin düzenini resmetmeyi Godard kadar bilemez."

Ölümsüz eseri 50 yaşında. Kendisi 80.

Yaşasın Godart!

kırmızı + siyah

2010-03-16T19:11:00.016+02:00

144 sayılık Roll serüveninin kasım ayında sona ermesinden 4 ay sonra aynı "ruh" Bir+Bir ile çok daha güçlü bir şekilde karşımıza çıktı. bahsini ettiğim "ruh": "sahibinin sesi değil, kendi sesi" diyerek Express'le yola çıkmıştı. ve Roll, Post Express, Express derken, Godard'ın denklemiyle' 'Bir+Bir' zamanı geldi. sinema, müzik, edebiyat, tiyatro, spor, yemek, siyaset, felsefe... sayfa atlamadan dergi okuyabilmenin keyfini tekrar yaşayabileceğiz yeniden!
"Bir+Bir", Jean-Luc Godard'ın "bir artı bir iki etmez, bir eder!" dediği 1960 sonları batı kültürüne dair 1968 yılı yapımı belgesel. Prodüktör tarafından ismi sonradan, bir patlama yaratmış olan The Rolling Stones parçası "Sympathy for the Devil" olarak değiştirilmiştir.

Yeni dergimiz Bir+Bir'in ortaya çıkış hikayesini ise Yücel Göktürk şöyle anlatıyor:
"Yeni dergiye aslında 68’den bağlayabiliriz. Roll’a 68 kapağı yaparken, 68’in 40. yılı üzerine düşünürken ortaya çıktı. Bir yandan da iksv bizden festival için 68 filmleri seçkisini hazırlamamızı istedi. o dönemde elimizden bir sürü film geçti. o arada adını hep duyduğumuz ama içeriğini çok bilmediğimiz, Godard’ın "Bir+Bir"ini izledik ve çarpıldık. Güzel bir buluşma oldu. Aklımızda olan birçok şeyi bir anlamda formüle etmiş oldu. Bir zamandır da başka bir şey yapma fikri aklımızdan geçiyordu ama iki dergi yoğunluğu vardı. Ama bir yandan da onların içeriği bize yeterli gelmiyordu. Ve böylece Bir+Bir fikri oluşmaya başladı ama uzunca bir süre üzerinde konuştuk."
Film olan Bir+Bir'in finalinde iki bayrak dalgalanıyor, biri kızıl, diğeri siyah. Eleştirmen Martha Merrill'e göre, "Bir+Bir" komünizm artı anarşizmdi: "Devrim komünizmi yaratacaktı, ama komünizme, o toplumu sürekli eleştiriye tabi tutma imkanı eklenmeliydi. Godard'ın Bir+Bir'i bu. Tevekkeli değil, filmin adına dair sorulara Godard hep aynı karşılığı veriyor: "Bir artı bir iki etmez. Bir eder." Bir+Bir filminde "Sympathy for the Devil" tamama ermiyor. Sürekli değişiyor; enstrümanlar değişiyor, ritmler değişiyor, hatta sözler değişiyor. Ve şarkı sürekli dönüşüyor, gelişiyor, güzelleşiyor. "Sympathy for the Devil", Merrill'in dediği gibi, "Godard'ın gözündeki devrim gibi: hiç bitmiyor, hiç tamamlanmıyor."

68 ruhunun en güzel tarifi "bir+bir" galiba: Kırmızı + Siyah.

ve hiç bitmeyen, tamamlanmayan bir şarkı.

2009'dan / 1

2010-02-25T03:16:00.008+02:00

Güncel sanatçı Steve McQueen'in ilk filmi Açlık, İrlanda Cumhuriyet Ordusu'nun önderlerinden Bobby Sands'in 1981'de önayak olduğu ve kendisiyle birlikte dokuz kişinin daha ölümüyle sonuçlanan açlık grevini anlatmaya Long Kesh hapisanesindeki bir gardiyanın gündelik rutininden başlayarak izleyicisini daha en başında ters köşeye yatırıyor. Gardiyanın yaralı yumruklarını suya batırışından kahvaltıda üzerine dökülen kırıntıları silkeleyişine, otomobilinin altına bakıp bomba aramasından hapishane avlusunda kar altında sigra içişine, görsel ve işitsel anlamda muzzam bir sekansla açılan film, usulca çaylak mahkumun cezaevine gelişine, oradanda hiç sezdirmeden Bobby Sands'e geçerken, bir avuç adam üzerinden hem İRA'nın davasını hemde hapishanedeki sistematik baskı ve işkenceyi sözlere fazla ihtiyaç duymadan ustalıkla özetliyor. Yemek artıklarını kamuflaj malzemesi, incil yapraklarını sigara kağıdı yapan İRA mahkumları, talep ettikleri 'politik mahkum' statüsünü vermeyerek ruhlarını ezmeye çalışan aygıta ellerindeki tek şeyle, bedenleriyle karşı koyuyorlar. Çişleriyle koridorlarda sesizce birleşiyorlar, boklarını duvarlara sürerek isyan ediyorlar, temizlenmeye ve tıraş edilmeye direniyorlar. Filmin tam ortasına yerleşen 23 dakikalık epik tartışma sahnesi bütün bir tarihi ve açlık grevinin mantığını açıklarken, sözün bittiği noktada bedenin son ve kutsal bir amaç için kullanılmasının intihardan farkını yalınlıkla ortaya koyuyor. Sands çocukluk anılarıyla, halüsinasyonlarla, cilt bozukluklarıyla, kusmalarla, kasılmalarla sessiz sedasız ölüme yürürken bize de nefesimizi tutup Diyarbakır Cezaevlerine 'Hayata dönüş' operasyonlarına, iktidarların vicdanlarını şuncacık sızlatmayan açlık grevlerine ve ölüm oruçlarına boğazına kadar batmış tarihimize ve bugünümüze bakmak kalıyor.

2000'ler / 1

2010-02-25T01:58:00.007+02:00

Mulholland Dr.İnsan ruhunun çıkmazlarında, bilinçdışının ve rüyaların sinemayla akraba olan kadifemsi karnlık alemlerinde gezinen Mulholland Çıkmazı'yla ilgili yazılarda en çok kullanılan ifadelerden biri "hipnotize edici" olmuştu. Bu, hem filmin derdini hemde etkisini ifade eden tanımlamalardan biri belki de. Üstüne basa basa izlediğimiz herşeyin yalnızca bir kandırmaca, hayal olduğunu söylemesine rağmen yinede bizi kandırmayı başaran, ağlatan, korkutan, eğlendiren bir film.

747

2010-02-23T02:58:00.006+02:00

boeing 747'ye karşı garip bir sempatim var.
düşününce farkettim ki bunun tek sebebi kent'in 7 dakika 47 saniyelik şarkısı 747.

müziğin akışına kaptırınca uçmuş kadar oluyor zaten insan.

herşey geçer..

2010-02-16T14:12:00.004+02:00

madem ki herşey geçer.
geçenler güzel olsun.
güzel diziydi six feet under.
özlüyorum bazen.

suede - everything will flow

bir cümlede yavuz turgul sineması

2010-02-16T13:46:00.007+02:00

"agam kusura kalma kendimi kurtarmam gerekti."

"sen dışarıdasın abi."

"var mıydı, yok muydu?...kim bilir?..."

yılbaşı

2009-12-29T16:14:00.004+02:00

Dışarda çiğnenmemiş kar, üstüne bastıkça gıcırdıyordu. Kitapçının köşesinden tenha caddeye dönerken içinde bir boşluk vardı. Saatine baktı: ona geliyordu. ”Nereye gideceğim? Keşke polis kuşkulanıp karakola götürseydi beni. Değişik bir gece olurdu. Belki onu da bulup getirirlerdi. Birlikte çıkardık. Sonra, sıkıntı. O bitti. Haşet’te kitap arayacağım. Niye koşuyorsun? Davete geç mi kaldınız? Her zaman geç kalanlar bulunur. Hindi dolması daha bitmemiştir. Bu gece insanların hindi yemesi gerekir. Bulamayanlar üzülür. Yılbaşı hindisi…ooo! Eğlenmek de zorunludur bu gece. Sinemalar, tiyatrolar, barlar doludur. Evlerde toplantılar vardır. “Neydi o yılbaşı donattığımız masa. Şu Mehmet bey ne şakacı adam. Kırdı geçirdi bizi.. Ama karısı.. Sorma kardeş.” Küçük kumarlarımız vardır. On kuruşluk tombalalar. Şimdi kim bilir kaç evde, kim bilir kaç kadının ‘aman ayol, bu ne kötü şans böyle’ sözüne karşılık kim bilir kaç erkek “üzülmeyin; kumarda kaybeden aşkta kazanır” diyordur. Kim bilir kaç erkek de acele edip bu sözü ondan önce söyleyemediler diye onu kıskanıyordur. Biliyorum sizi. Küçük sürtünmelerle yetinirsiniz. Büyüklerinden korkarsınız. Akşamları elinizde paketlerle dönersiniz. Sizi bekleyenler vardır. Rahatsınız. Hem ne kolay rahatlıyorsunuz. İçinizde boşluklar yok. Neden ben de sizin gibi olamıyorum? Bir ben miyim düşünen? Bir ben miyim yalnız?”

ölümle flört etmek

2009-12-25T18:07:00.007+02:00

Michael Stipe'ın keşfettiği, Bob Dylan'ın 'has adamım' dediği, geçirdiği bir trafik kazası yüzünden 18 yaşından beri tekerlekli sandalye ile yaşayan sanatçı Vic Chesnutt, 45 yaşında intihar ederek hayatını kaybetti.

Sanatçı ölümle olan ilişkisini anlatan "Flirted With You All My Life" şarkısının da bulunduğu son albümü "At The Cut"ı bu yıl çıkarmıştı.

I flirted with you all my life
Even kissed you once or twice
And to this day I swear it was nice
But clearly I was not ready

When you touched a friend of mine
I thought I would lose my mind
But I found out with time that
Really I was not ready

Şarkıda her ne kadar hazır olmadığını söylese de, onu hazır hale getiren neydi acaba? İnsan merak etmeden geçemiyor, bunun aynısını Elliott Smith de yapmıştı, intihar ederek kursakta birşeyler bırakmıştı. "Everything Means Nothing To Me" şarkısını ya da "Flirted With You All My Life" şarkılarını yazan insanlara da neden gittin denilmez ki.

vic chesnutt - flirted with you all my life

persona

2009-12-24T15:34:00.003+02:00

"varolmanın umutsuz düşü... var gibi olmak değil, var olmak. her an bilinçli... aynı zamanda kendin için olduğun insanla diğerleri için olmanın farklılığı... baş dönmesi hissi ve sonunda yorgunluktan ölme isteği... içinin görülmesi, kesilip biçilmek, hatta hatta yok edilmek... her ses bir yalan, her jest sahne, her gülümseme bir tuzak... intihar mı? hayır!(...) ama gerçek kan kırmızıdır, saklandığın yerde kalamazsın. hayat her şeyin içine sızar."

nord

2009-12-24T15:21:00.003+02:00

Ailo: Kaç yaşındasın Jomar?
Jomar: 30.
Ailo: Aramızda 50 küsür yaş fark var. elli yıl içinde birçok hatayı telafi edebilirsin.
Jomar: Bundan sonra yapacaklarımı?
Ailo: Onları da telafi edebilirsin.
Ailo: Sen daha çocuksun Jomar, sadece bir çocuk.

suede - so young

this immortal coil

2009-11-26T23:41:00.005+02:00

İyi ya da kötü, sürprizler yaşanılır kılıyorlar hayatı. Müzik dünyasında 2009'un en büyük sürprizini yapanlar işte aşağıdaki güzel insanlar. 80lerin efsane gruplarından Coil 'in tribute albümü için This Immortal Coil çatısı altında buluşan topluluk Yael Naim, Bonnie Prince Billy, Yann Tiersen, Matt Elliott, Roel Van Camp (DAAU), Louis Warynski (Chapelier Fou), Sylvain Chauveau, Christine Ott, Oktopus, Nightwood, David Donatien, Nicolas Jorio'dan oluşuyor.

soldan sağa: Louis Warynski (Chapelier Fou), David Donatien, Yann Tiersen, Stéphane Grégoire, Matt Elliott, Christine Ott, Roel Van Camp (DAAU), Yael Naim.

this immortal coil - the dark age of love

Kıskanmak

2009-11-18T16:55:00.004+02:00

"Her anında metalik, tuhaf, çekici bir pırıltısı da olan ‘Kıskanmak’ son yılların en etkileyici olmamış filmi."

Fatih Özgüven

İki dil bir bavul

2009-11-17T20:20:00.009+02:00

Türkçe bilmeyen öğrenciler, türkiyenin batısından gelmiş kürtçe bilmeyen öğretmen, okul, sınıf, köy... Fikir bu, basit ve beklenti yaratmayan, herkesin aklına gelebilecek bir fikir, ne kadar etkileyeci olabilir ki diye düşünenler olabilir. İzlemelisiniz, üstelik Yıldırım Türker'in dediği gibi tam da zamanı izlemek için. Orhan Eskiköy ve Özgür Doğan'nın filmi iki dil bir bavul, sinemanın; bildik olayları, bilindik duyguları nasıl hissedilir kılarak etkileyici hale getirebileceğini birkez daha gösteriyor bize. Kurmaca-Belgesel diye tanımlanabilecek film oldukça sakin, ince düşünülmüş, sıkmayan diyalogları, amatör ama bir o kadar sıcak oyunculukları ve nezaketini hassaiyetinde saklayan tavrıyla kesinlikle izlenmeyi hak ediyor. Zülküfün yakaları ABC baskılı önlüğü ile olan ilişkisini, Rojdanın öğertmeninin soruları karşısındaki bakışlarını seyrederken muhtemelen üzerine önceden birçok kez düşündüğünüz meseleyi başka türlü kavrama imkanı bulcaksınız.

Whatever Works

2009-11-10T18:30:00.010+02:00

"İnsan ırkı tuvaletlere otomatik sistem kuruyor; insanların sifonu çekeceklerine güvenmedikleri için."

Her yeni Woody Allen filminden sonra "Woody Allen son filminde yine..." cümlesiyle başlayan bir sürü yazıyla karşılaşırsınız. Bunun sebebi Allen'in artık klasikleşen tarzı, sürekli aynı konular etrafında dönüyor oluşu, hikayelerinin merkezine her zaman ilişkileri oturtuyor olması... vs olabilir ama bence en çokta Allen'in her seferinde seyircisini ikna edebilmesidir. Woody Allen son filminde yine insanın yargılarını alt üst ediyor ve bunu o kadar yumuşak, öylesine doğal yapıyor ki çok kolay ikna oluyorsunuz bir kez daha. Altmışına merdiven dayamış, eski bir fizik profösörü olan, çok zeki olduğuna inanan Boris ile en nefret ettiği hatta sürekli aşağıladığı insan tipi; aptal, "solucan beyinli", hiçbirşeyle ilgilenmeyen ve bundan da gocunmayan henüz yirmilerindeki sarışın güzel Melodie'nin, bir gece sokakta karşılaştıktan sonra aynı evde yaşamaya başlamalarını, hatta evlenebilmelerini... Ya da kocası terk ettiği için kızı Melodie'nin peşinden şehre gelmiş muhafazakar, sık sık kiliseye giden, en büyük sosyal aktivitesi; eskiden kızını güzellik yarışmalarına götürmek olan Marietta'nın, şehre gelince açığa çıkmamış fotoğraf yeteneğini keşfedip fotoğrafçı olabileceğini, iki adamla birden ilişkiye girip, ikisiyle aynı evde yaşayıp hatta aynı yatakta uyuyabileceğini pek olası bulmuyor musunuz? O zaman size Woody Allen izlemenizi öneririm.

Kıskanmak

2009-11-10T02:51:00.019+02:00

"Son dönem Türk sinemasının en yetenekli yönetmeninin ilginç ama tartışmalı gövde gösterisi bir yazıda tüketilmeyi hak etmiyor."

Fatih Özgüven

Zeki Demirkubuz’un filmlerinde belkide en fazla hissedilen duygudur; insan davranışlarının bir nedene bağlanarak açıklanmaya çalışılmasının anlamsızlığı. Birazdan kapı çalacak, Mühendis Halit karakola götürülmek üzere evden alınacak ve alt üst oluş başlayacak. Tamda bu noktadan sonra Seniha'nın iç dünyasında kopan fırtınalar gün yüzüne çıkacak ve biz yüzündeki çirkinliğin içini de kapladığını öğreneceğiz . Bir insan böyle birşeyi nasıl yapar, niye yapar gibi sorular aklımızı meşgul etmeye başlamışken, sorular sormak yerine, duyguların peşinden sürükleneceğiz birkez daha, hemde hiç zorlanmadan.

Charlotte Rampling

2009-11-10T02:28:00.017+02:00

"Erkekler kadınları seyrederler, kadınlar da seyredilişlerini seyrederler"

John Berger

Her ne kadar Türkiye'de geniş çevrelerce François Ozon’un 2000 yapımı “Sous Le Sable” ve ardında 2003 yapımı “Swimming Pool” filmleriyle tanınır olmuş olsada, 1965 yılında başladığı oyunculuk kariyerine tam 91 film sığdırmış Charlotte Rampling, daha yolun başındayken 1969 yapımı Luchino Visconti filmi “La caduta degli dei” de rol alarak tavrını baştan belli etmiş, vasata davetin onun ilgisini çekmeyeceğni ve sürekli sınırları zorlayacağnı ta o zamanlardan hissettirmiştir. 1973 te ünlü fotoğrafçı Helmut Newton’a verdiği pozlar ve ardından 1974 te sarsıcı Liliani Cavani filmi “Il portiere di notte” (The Night Porter) o dönemde çok tartışılmış, bu sansasyonel film sonrası neden böyle bir rolü kabul ettiğine dair bir soru üzerine ise “Sakin olun ben her şeyin farkındayım” diyerek yoluna devam etmiştir. Üstteki kareye bakınca sizde herşeyin farkında olduğunu farketmiyor musunuz?

the big sleep

2009-10-13T00:09:00.006+03:00

hayat garip. zamanında kara filmlere kafayı takıyorsun. the big sleep'i arayıp bulamıyorsun. sonra unutuyorsun. ingiliz annenin ve pakistanlı babanın (ayrıca bknz. ae fond kiss) mükemmel sesli ve yetenekli kızları Natasha Khan’ın bizi başka alemlere sürükleyen başarılı projesi (çıkardığı iki albümle de mercury ödüllerine aday olmak her baba yiğidin harcı değil) Bat for Lashes'ın ikinci albümü Two Suns'ın kapanış şarkısına kafayı takıyorsun. şarkı mükemmel olmanın yanısıra Scott Walker gibi bir üstadı içinde barındırıyor. sonra şarkının sözlerini ararken yıllar önce aradığın ve çoktan unuttuğun filmi buluyorsun. hayat garip. şarkı ile film ise şahane. afiyet olsun herkese (en azından şarkı). gece gece pek güzel gidiyor sessizlik ile sesin dansını seyretmek..

bat for lashes & scott walker - the big sleep

öyle bir geçer zaman ki...

2009-08-23T23:47:00.009+03:00

öyle bir geçiyor ki zaman,

bir göz gülerken diğeri ağlıyor
plan bulutunun içinde ya da
uçuşan kumların arasında beklerken
aslında tek beklediğimiz uzanan bir el oluyor..
bir zaman..
her zaman..

king crimson - one time

EP güzelleri #7

2009-08-23T23:25:00.006+03:00

ilk çıktığında çok sevdiğim joy division ve interpol'ü andırdığı için yadırgadığım ama albümlerini dinleyince "yadırganamayacak kadar güzel" müzik yaptıklarını düşündüğüm bir grup she wants revenge. her ne kadar 2. albümleri ilk albüm kadar iz bırakmasa da, yenialbümüçıksadadinlesek kategorisine girmeyi başardılar. yeni albümü beklerken kelimenin tam anlamıyla taş gibi bir EP olan Save Your Soul ile çıktılar karşımıza. yeni albüm böyle olacaksa grubun ileride daha çok yol alacağını rahatlıkla söyleyebilirim. grup üyeleri şu anda 3. albümleri için çalışmalara başlamış durumdalar ve her müzik grubunun çıkacak albüm öncesi yaptığı "şimdiye kadar yaptığımız en heyecan verici şey" klişesini de yapmayı ihmal etmemişler. umarım sözlerinin eridirler. formülleri ise çok basit aslında: bu albümdeki ruhu korusunlar yeter!

she wants revenge - save your soul

umut

2009-08-23T22:44:00.005+03:00

"umudun tanrı'ya verilen anlamdan başka bir şey olmadığını keşfediyordum. koruma da böyleydi."

Jean Genet, Hırsızın Günlüğü

pink floyd - high hopes

kağıttan gemiler

2009-08-03T17:59:00.003+03:00

sit on a train, reading a book
same damn planet every time i look
try to relax and slow my heartbeat
only works when i’m dead asleep

been thinking and drinking all over the town
must be gearing up for some kind of melt-down

all i am is a body floating down-wind

- what’s wrong?
- nothing
- are you sure nothing’s wrong?
- yeah
- but you’re sad about something
- yeah
- so tell me what i don’t know
- i can’t tell you

all i am is a body floating down-wind

as the express train passes the local
it moves by just like a paper boat
although it weighs a million pounds
i swear it almost seems to float
and as we pass by each other
our heads all full of bother
we can’t look, we can’t stop
we can’t think, we can’t stop
because we’re stuck in our own paths
and it’s the way it always lasts
but i need something more from you

nada surf - paper boats

EP güzelleri #6

2009-08-03T14:46:00.004+03:00

Pazartesine özel EP güzelimiz Ocean Colour Scene'in 97 tarihli Hundred Mile High City'sinden. Haftaya başlamak için en uygun şarkılardan. Akustik, sakin, yanakları sıkılası..

out of time köprüsü

2009-08-02T13:56:00.007+03:00

and you've been so busy lately
that you haven't found the time
to open up your mind
and watch the world spinning gently out of time

blur, banksy, 6 yıl

2009-07-25T19:31:00.013+03:00

2003 yılında 90'lara damgasını vuran Blur, gitaristleri Graham Coxon olmadan son albümleri Think Tank'i yayınlamışlardı ve grubun geleceği belirsizdi. bu albümde Graham Coxon'ın eksikliği hissedilse de "Out of Time" ile yine bir başyapıt çıkarmayı başarmışlardı.
Think Tank'in albüm kapaklarını ise ingiliz gerilla sanatçısı Banksy yapmıştı. aynı yılın yazında Banksy'nin Dalston'da bir antrepoda 3 gün süren bir sergisi oldu. serginin adı da Banksy Turf War Exhibition idi. basın tarafından görülüp tanınmamak ve meşhur olmamak için kendi sergisinin açılışın gitmedi.
2009 da ise Blur 6 yıl aradan sonra tam kadro olarak konser verdi. bu konserin biletleri (aynı zamanda bu alanda bir rekor olan) 2 dakikada tükendi. bunun üzerine 2. bir konser vermeye karar verdiler. daha sonra 98 yılından sonra tekrar Glastonbury festivalinde Headliner oldular. bir nevi ikinci bahar durumu yaşıyorlar.
Banksy ise ilk "yasal" sergisini ("Banksy vs. Bristol Museum") da açtı. kimliği hala saklı olan Banksy'i, artık zamanın ruhuyla bütünleşmiş bir sanat fenomeni olarak kabul etmek gerekiyor. Sergideki işlerden bazıları:

Blur'ün şimdiye kadarki son başyapıtı için ise:

beyaz perdede talihsiz ölümler #3

2009-07-25T18:42:00.006+03:00

baba - vozvrashcheniye

bu sahnenin sonunda gerçekten de beyaz perdedeki en talihsiz ölümlerden biri gerçekleşir. ama bu filme dair daha talihsiz olan olay ise filmdeki kardeşlerden büyük olan Andrey'i oynayan Vladimir Garin'in çekimlerin tamamlanmasının ardından filmde gözüken gölde boğularak 16 yaşında hayatını kaybetmesidir.

manhattan skyline

2009-07-25T14:45:00.004+03:00

Kings of Convenience yeni albümünün çıkmasını beklediğim gerçekten sabırsızlıkla ve merakla beklediğim bir grup. sonunda müjdeli haberi alçak basınç sayesinde öğrendim. bu güzel grubun yeni albümü "Declaration Of Dependence" 5 Ekim'de yayınlanacak. Başka neler unuttum kimbilir ama cover albüm yaparken gözümden kaçan şarkılardan biri de Kings of Convenience'in Manhattan Skyline'ı olmuştu. kendileriyle aynı topraktan olan norveçli topluluk a-ha'nın bu şarkısı 1987'den, keza yukarıdaki fotoğrafta öyle. toprak demişken umarım Erlend Øye ve arkadaşlarını (grubun diğer yarısı olan Eirik Glambek Bøe veya The Whitest Boy Alive), ya da en azından kendisini tekrar buralarda görürüz.

kings of convenience - manhattan skyline

kardeş şarkılar

2009-07-18T21:25:00.009+03:00

birini dinlediğimdiğimde hemen arkasından diğerini dinlediğim ya da dinlemek istediğim şarkılar var. kardeş ilan ettiğim şarkılar. bu şarkılar (kardeş şarkılar) arka arkaya dinlenmek için varlar sanki. diğer şarkılardan farklı olarak onlar yalnız değiller, çünkü her zaman yanlarında olacak kardeşleri var. şuanda bahsettiğim kardeşler daha önce çekme kasetlerimde biraraya getirdiğim, sonra da ayıramadığım, özellikle gece dinlenildiğinde etkileri katbekat artan iki muhteşem şarkı. bunların mp3lerini bulmak için bilgisayar karşısında akla hayale gelmeyecek hareketler yapmış olmama rağmen indirilecek şarkılar listemde son ikiye kalmış şarkılardır bunlar. magic forest, 95 çıkışlı la louisianne albümünden. 3 o'clock in the morning ise 98 çıkışlı the jazz age albümünden. özellikle kemana başlamayı düşünenlere naçizene tavsiyemdir bu şarkılar..

m. walking on the water - magic forest

jack - 3 o'clock in the morning

cover hadisesi #2

2009-07-18T01:04:00.006+03:00

cover albümü yaparken şarkıları seçmekte zorlandığımı söylemiştim. bu durum bana şarkıları başka bir şekilde ayırabileceğimi aklıma getirdi. cover şarkıların içinde sadece soundtracklerde olan ya da filmler için yapılmış cover şarkılar vardı. ben de tabii ki bir de böyle kaset yapmaya karar verdim. sadece beatles coverlarından oluşan 2 film (i am sam, across the universe) olduğu için ağırlık beatles coverlarında oldu ama olsun beatles candır.

Cover for Movies

1) jim sturgess - girl (the beatles)
2) fiona apple - across the universe (the beatles)
3) michael cera & ellen page - anyone else but you (the moldy peaches)
4) jean michael bernard - if you rescue me (chanson des chats) (lou reed)
5) calexico & charlotte gainsburg - just like a woman (bob dylan)
6) antony - if it be your will (leonard cohen)
7) the venus in furs - ladytron (roxy music)
8) stereophonics - don't let me down (the beatles)
9) guns n' roses - sympathy for the devil (the rolling stones)
10) placebo - 20th century boy (t-rex)
11) ludivine sagnier - papa t'es plus dans l'coup (sheila)
12) zwan - number of the beast (iron maiden)
13) mark lanegan - man in the long black coat (bob dylan)
14) t.v. carpio - i want to hold your hand (the beatles)
15) nick cave - let it be (the beatles)
16) eddie vedder - you've got to hide your love away (the beatles)
17) virginie ledoyen - mon amour mon ami (marie laforet)
18) rufus wainwright - everybody knows (leonard cohen)
19) beck - everybody's gotta learn sometime (the korgis)
20) gary jules - mad world (tears for fears)

cover hadisesi

2009-07-17T23:42:00.006+03:00

eskiden ile başlayan bir cümle kuracağıma hala inanamıyorum. hayat çok hızlı geçiyor olmalı. bunda teknolojinin de payı büyük. eskiden bir şarkıya sahip olmak için bütün gün tetikte bekleyip radyodan çekerdik şarkıları. küçük prensteki tilkinin dediği gibi "insanın gelenekleri olmalıdır". benim geleneklerimden biri de müzik setimde her daim radyodan kayıt yapmaya hazır bir boş kaset bulunmasıdır. çekme kasetleri seviyorum.

spregel'e yeni bir bölüm daha açıyorum. bu bölüm benim bir geleneğimi daha devam ettirmemi sağlayacak. arşive ve paylaşıma yatkın kişiliğimden ötürü arkadaşlarıma çekme kasetler çekerdim. açıkçası severek yaptığım da bir süreçti bu. bence bir albüm için çok önemli olan açılış ve kapanış şarkısını seçmek, albümün ritmini ayarlamak tahmin edilebileceğinden uzun süren ama zevkli bir iş. bundan sonra çekme kaset geleneğimi biraz da geliştirerek, belli konseptlere göre yaptığım kasetleri sizinle paylaşacağım. ilk konumuz cover şarkılar. bu konuda pek çok güzel şarkı var, pek çok şarkıyı elerken içim gitti ama seçimde önceliği (bu olayın en hoşuma giden tarafı olan) şarkının orjinal haline ciddi şekilde yorum farkı katan, şarkılara farklı bir açıdan bakabilmeyi başarmış şarkılar içinden seçtim.

bknz. (disco 2000)

ayrıca bknz. (high fidelity)

Cover Album

1) mazzy star - hair and skin (green on red)
2) emiliana torrini - stephanie says (the velvet underground)
3) calexico - alone again or (love)
4) cake - i will survive (gloria gaynor)
5) muse - feeling good (nina simone)
6) the killers - shadowplay (joy division)
7) sleeper - atomic (blondie)
8) mick harvey - ford mustang (serge gainsburg)
9) pearl jam - last kiss (wayna cochran)
10) nouvelle vague - making plans for nigel (xtc)
11) black box recorder - seasons in the sun (jacques brel/terry jacks)
12) johnny cash - hurt (nine inch nails)
13) the white stripes - one more cup of coffee (bob dylan)
14) nirvana - the man who sold the world (david bowie)
15) josé gonzález - heartbeats (the knife)
16) frente - bizarre love triangle (new order)
17) nick cave & the bad seeds - disco 2000 (pulp)
18) kathryn williams - in a broken dream (python lee jackson (rod stewart))
19) ryan adams - wonderwall (oasis)
20) jeff buckley - hallelujah (leonard cohen)

kutsanmış gece

2009-07-16T13:39:00.006+03:00

hayat denen şeyi hayretler içerisinde izlemekteyim. önce sonunda okulu bitireceğim yaz okulumda geriye kalan dört dersimin üçü ders programında çakıştı. çakışan derslerin birini tek ders sınavına bıraktım, diğerini de başka bölümden alabilmek için dilekçe verdim. okula yazdığım pek çok dilekçe gibi bu da kabul edilmedi. ben dilekçe vermekten sıkıldım, onlar reddetmekten sıkılmadılar. sırf bu yüzden 1 ders için okulum 1 yıl uzadı. harç parasını da kendi ödeyen biri olarak harç parasına gelen zamları da duyunca nakavt oldum geçen hafta. dipteydim..

dün ise unutulmaz bir gün geçirdim. dünün unutulmaz bir yanı olacağını biliyordum, çünkü caz festivalinin en çok beklediğim bölümü olan yeni ozanlar bölümünün bu yılki konseri vardı. emiliana torrini'nin muhteşem sesi'ni canlı dinlemek pek tabii ki unutulmaz oldu. ama dün başıma gelenler bununla da kalmadı. konser de çalışıyor olmamın verdiği avantajla konserden önce ve sonra emiliana torrini ile bir süre konuşma fırsatı buldum. pek tatlı bir insan kendisi, zira grubu da öyle. pek sevdim herbirini, konserde de playlistte gözüken şarkılardan daha fazla şarkı çaldılar zaten. konser bitince ve sahne toplanınca (yani işim bitince) şaşkın şaşkın dolandım ortalıkta, eve hiç gidesim yoktu, bir şekilde yalnız kalmıştım. eve dönmek için otobüs duraklarına doğru ilerlerken grubun elemanlarına rasladım. "biyerlere oturup birşeyler içicez, sen de gelsene dediler." ben de "peki!" dedim civelek civelek. neden bilmem gide gide küçük beyoğlu'na gittiler. siparişler verildi, tam o sırada emiliana torrini de geldi! eve yalnız ve yorgun birşekilde dönecek iken bir anda kendimi emiliana torrini ile muhabbet ederken bulmuştum. evet hayat garipti. masada elden ele geçen erikli şişesi dikkatimi çekti, emiliana torrini de "bu kutsal su, içsene" dedi. pek tabii ki içtim. votkayı. izlandalı, iskoç, ingiliz de olsalar barda içkiye gereğinden fazla para ödememe kafası heryerde varmış, onu öğrendim. ismini hatırlamadıkları bir bob dylan şarkısı çıktı. ben hemen fil hafızamla şarkının "things have changed" olduğunu, wonder boys filminde çaldığını, bob dylan'ın bu şarkıyla en iyi şarkı oscar'ını kazandığını, değişimden bahseden şarkının 5 dakika boyunca ironik bir şekilde hiç değişmediğini ve bu oyunbaz şarkının bitmesine tam 60 saniye kala dylan'ın "the next sixty seconds could be like an eternity" dediğini söyledim. evet, soru çalıştığım yerden gelmişti! bu özelliğim yüzünden arkadaşlarıma olurolmaz saatlerde çalarkendinlet servisi sağlamak zorunda kalıyorum zaten. hesap ödenirken, gitaristlerden tom (eski karısının mersinli çıkmasıyla herkesi dumura uğratan tom), içinde beyaz şarap olan bir kutsal şişeyi bana verdi. ben de termosuma doldurup çantama attım (yolluk yaptım). sonra otele dönmek üzere istiklal caddesine çıkıverdik. ne zaman ve nasıl başladığını hatırlamıyorum ama bir anda kendimi emiliana torrini ile top halindeki bir kağıt parçası ile paslaşırken buldum! bütün grup paslaşa paslaşa caddenin başına kadar gittik. topumuzu çöp arabasına atarak oyunumuzu tamamladık/golümüzü attık. yeterince içtiğimizden bir güzel sarıldık, öpüştük vedalaştık. mutlu mutlu otobüsüme döndüm, kutsal suyumu içe içe evime gelmişim. gelmişim çünkü nasıl geldiğimi hatırlamıyorum. tek hatırladığım bulutların üstünde olduğumdu. hayat herşeye rağmen yaşamaya değer. herkesin daha çok kutsanmış geceler yaşaması dileğiyle..

dün geceyi de bu şarkı ile kutsuyorum.

walking the line
water to wine
changing the tides
some blessed night

EP güzelleri #5

2009-07-07T02:28:00.003+03:00

Utah'tan New York'a geçiyorum sıradaki EP güzelini sizlerle tanıştırmak için. Yeah Yeah Yeahs'ın 2007 yılında çıkardığı Is Is EP'sinden Down Boy 5. güzelimiz. sadece bünyesinde yeryüzünde verilmiş en şirin "ha!" tepkisini barındırdığı için güzel sıfatını hakediyor bu şarkı. sabahöğlenakşamtokkarna alabilirsiniz. afiyet olsun.

yeah yeah yeahs - down boy

tütüyooor!

2009-07-07T01:52:00.003+03:00

benim açımdan 2. magic hours vakasıdır bu şarkı. her dinleyişimde tarif edemediğim bir çoşku ve enerji veriyor. bu şarkıyı bana magic hours u bu kadar sevmeme vesile olan güzel insana armağan ediyorum.

i hear sirens - ashes fall like snowflakes, burning the sea

afedersiniz

2009-07-06T00:17:00.003+03:00

afedersiniz, yani umarım afedersiniz. son zamanlarda pek fazla ilgilenemiyorum blogumla. çünkü son olmasını umduğum yaz okulum başladı ve bir yandan da çalışmak zorundayım. iş trafiğim de daha önce hiç olmadığı kadar yoğun oldu bu yıl. hayatımın en yoğun aylarından birine giriyorum. bir ay içinde hem quiz + ödev + proje + vize+ final grubunu aradan çıkarıp, caz festivalinde de çalışmam gerek. herkesin tatile gittiği zamanda bunları yapmak sinir bozucu ama hayatın planları bizim yaptığımız planlar gibi değil, o yüzden de hep gerçekleşiyorlar. bir başka sinir bozucu şey ise istanbul'un nemli havasında daha da çekilmez olan güneş! mecbur kalmadıkça dışarıya çıkmıyorum gündüzleri. seni her ne kadar çok sevsem de kusura bakma güneş, bu mevsimde seninle karşılaşmak istemiyorum. ben yazın seni değil gölgeleri seviyorum.. sen de afedersin, yani umarım..

melodium - qiut the sun

maybe not

2009-07-03T13:19:00.003+03:00

There’s a dream that I see, I pray it can be

Look cross the land, shake this land
A wish or a command
I dream that I see, don’t kill it, it’s free
You’re just a man, you get what you can

We all do what we can
So we can do just one more thing
We can all be free
Maybe not in words
Maybe not with a look
But with your mind

Listen to me, don’t walk that street
There’s always an end to it
Come and be free, you know who I am
We’re just living people

We won’t have a thing
So we’ve got nothing to lose
We can all be free
Maybe not with words
Maybe not with a look
But with your mind

You’ve got to choose a wish or command
At the turn of the tide, is withering thee
Remember one thing, the dream you can see
Pray to be, shake this land

We all do what we can
So we can do just one more thing
We won’t have a thing
So we’ve got nothing to lose
We can all be free
Maybe not with words
Maybe not with a look
But with your mind
But with your mind

cat power - maybe not

tehlikeli oyunlar #3

2009-07-03T13:04:00.004+03:00

En büyük hazinemiz aklımızdır
Aklımıza güvenmek hakkımızdır
Hayatta aklımızdır en güzel şey
Akılsızlar bize kulak verin hey!

Biz bu aklı bulmadık sokaklarda
Görevimiz onu korumaklarda
Kurtulduk, başka akıllar bize yük
Aklımızdır hazinemiz en büyük.

smile vs. cry

2009-07-02T19:45:00.008+03:00

"gülersen tüm dünya seninle güler. ağlarsan tek başına ağlarsın."

jane birkin & brian molko - smile
vs.
lamb - i cry

ben hiçkimseyim! ya siz kimsiniz?

2009-06-29T02:05:00.004+03:00

ben hiçkimseyim! ya siz kimsiniz?
siz -de mi- hiçkimsesiniz?
yani bir çift mi var bizden?
söylemeyin! duyururlar- biliyorsunuz?

nasıl da sıkıcıdır -harhangi biri- olmak!
nasıl da göz önünde -tıpkı bir kurbağa-
adınızı söylemek - bütün haziran boyu-
hayran bir bataklığa!

kings of convenience - know-how

EP güzelleri #4

2009-06-22T23:29:00.006+03:00

Londralı huzur kaynağı The Clientele'nin şimdilik çıkardığı son kayıt olan 2008 çıkışlı That Night, A Forest Grew EP'sinin en haşin şarkısı Share the Night.

the clientele - share the night

küçük prens

2009-06-22T22:18:00.007+03:00

"eh, hiçbir yer mükemmel değildir" dedi tilki içini çekerek. sonra kendini anlatmaya başladı:

"yaşamım çok monotondur. ben tavukları avlarım, avcılar da beni. bütün tavuklar birbirine benzer. bütün insanlar da öyle. bu yüzden biraz sıkılıyorum. ama beni evcilleştirirsen eğer, yaşamıma bir güneş doğmuş olacak. senin ayak seslerin benim için diğerlerinden farklı olacak. ayak sesi duyduğum zaman hemen saklanırım. ama seninkiler, bir müzik sesi gibi beni gizlendiğim yerden çıkaracaklar. şu ekin tarlalarını görüyor musun? ben ekmek yemem. buğday benim hiçbir işime yaramaz. bu yüzden de bu tarlalar bana hiçbir şey hatırlatmazlar. buna üzülüyorum. ama sen beni evcilleştirseydin, bu harika olurdu. altın renkli saçların var senin. ben de altın renkli başakları görünce seni hatırlardım. ve rüzgarda çıkardıkları sesi severdim.
sustu tilki ve uzun bir süre küçük prensi izledi.

"senden rica ediyorum. lütfen beni evcilleştir!" dedi.

"elbette" dedi küçük prens. "ama pek fazla vaktim yok. yeni arkadaşlar edinmem ve birçok şeyi anlayabilmem gerekiyor."
"sadece evcilleştirdiğin kişiyi anlayabilirsin" dedi tilki. "insanlarınsa hiçbir şeyi anlayacak vakitleri yoktur. her şeyi dükkandan hazır alırlar. ve arkadaşlar dükkanlarda satılmadığı için de, hiç arkadaşları olmaz. eğer bir arkadaşın olsun istiyorsan, evcilleştir beni!"

"ne yapmam gerekiyor peki?" diye sordu küçük prens.

"çok sabırlı olman gerekiyor. önce çimenlerin üstüne, biraz uzağıma oturmalısın. ben gözümün ucuyla seni izleyeceğim, sen hiçbir şey söylemeyeceksin. sözcükler yanlış anlamalara neden olurlar. ama her gün, biraz daha yakına gelebilirsin."
ertesi gün küçük prens yine geldi.

"her gün aynı saatte gelmelisin" dedi tilki. "örneğin öğleden sonra saat dörtte gelirsen, ben saat üçte kendimi mutlu hissetmeye başlarım. zaman ilerledikçe de daha mutlu olurum. saat dörtte endişelenmeye ve üzülmeye başlarım. mutluluğun bedelini öğrenirim.

ama günün herhangi bir vaktinde gelirsen, seni karşılamaya hazırlanacağım zamanı asla bilemem. İnsanın gelenekleri olmalıdır.
"gelenek nedir?"

"bu da çok sık unutulan bir şeydir" dedi tilki. "bir günü diğer günlerden, bir saati diğer saatlerden ayıran şeydir. örneğin, şu benim avcıların da gelenekleri vardır. perşembeleri kızlarla dansa giderler. bu yüzden de perşembe benim için harika bir gündür. üzüm bağlarına kadar yürüyebilirim. ama avcılar dansa herhangi bir gün gitseydi, benim için hiçbir günün özelliği olmayacaktı ve asla tatil yapamayacaktım."
böylelikle küçük prens tilkiyi evcilleştirdi. ve ayrılma vakti geldiğinde "ah! sanırım ağlayacağım" dedi tilki.

"bu senin hatan" dedi küçük prens. "ben sana zarar vermek istemedim. seni evcilleştirmemi sen istedin.

"doğru, haklısın" dedi tilki.
"ama ağlayacağını söyledin!"
"evet, öyle."
"o halde bunun sana hiçbir yararı olmadı."

"hayır, oldu. buğday tarlalarının rengini gördükçe seni hatırlıyacağım. şimdi git ve güllere bir kez daha bak. o zaman kendi gülünün evrende eşsiz ve tek olduğunu anlayacaksın. sonra bana veda etmek için buraya geri döndüğünde, sana hediye olarak bir sır vereceğim."

"Ve işte sırrım: Bu çok basit. İnsan gerçekleri sadece kalbiyle görebilir. En temel şeyi gözler göremez."

balıklar ve hayaller

2009-06-22T22:10:00.003+03:00

"yarından sayarak üç hafta sonra, bütün balıkların ruhlarını korumakla görevlendirileceksin..."

a guitar and a heart

2009-06-22T21:44:00.003+03:00

enteresan bir grup m83. tarzlarını tarif etmeye çalışanların ne hallere düştüğünü gözlerimle gördüm! bildiğim kadarıyla konserlere buraya geldiklerinden daha kalabalık bir kadro ile (gitarist ve bas gitarist) ile çıkıyorlar. one love festivalde en akılda kalıcı ve akıllara zarar performans ise onlardan geldi. bahsettiğim eksiklik yüzünden olsa gerek biraz yavaş ve garip başlayan şarkı öyle bir ivmeyle coşkuya ulaştı ki, şarkı bittiğinde şuursuz bir şekilde havadaydım! demek ki neymiş, güzel bir şarkı için bir gitar ve bir yürek yeterliymiş!

babama mektup

2009-06-12T23:30:00.009+03:00

sevgili babacığım,

belki hatırlamazsın ama bugün sen öleli tam iki yıl oluyor. ne yazık ki bu süre içinde ben daha iyi ve akıllı olamadım; bu fırsatı da kullanamadım. oysa yıllar önce, bazı zamanlar, sen olmasaydın bir çok şey yapabileceğimi düşünürdüm. şimdi artık suçun kendimde olduğunu görmek zorundayım.

sana bazı şeyleri anlatamadım. bir iki yıl daha yaşasaydın ya da dünyaya dönseydin – kısa bir süre için- her şey başka türlü olurdu sanki. çaresizlik yüzünden bir çok şeyin anlamı kayboluyor. sen olmadıktan sonra sana yazılan mektup ne işe yarar? fakat ben artık bir meslek adamı oldum babacığım. yakın çevremde seninle ilgili bir hatıramı anlattığım zaman, “ne güzel” diyorlar, “bunu bir yerde kullansana.” onun için, çok özür dilerim babacığım, seni de bir yerde, mesela bu mektupta kullanmak zorundayım. geçen zaman ancak böyle değerleniyormuş; insanın geçmiş yaşantısı ancak böylece anlam kazanıyormuş.

ben, seninle ilgili olayları anlatırken aslında senin nasıl bir insan olduğunu belli etmemeye çalışıyorum; aklımca asıl babamı kendime saklıyorum. sonra da seni anlamadıkları zaman onlara kızıyorum. bana kızınca –bu çok sık olurdu- “senin aynadan gördüğünü ben ‘dıvardan’ görürüm,” derdin. annemle birlikte ‘dıvar’ sözünle alay ederdik. ben de şimdi küçüklerime karşı –artık benden küçük olanlar da var babacığım- bu cümleni kullanıyorum, gülüyorlar. bu sözü kullanırken aslında amacımın ne olduğunu sezmiyorlar tabii. seni gülünç duruma düşürmek istediğimi sanıyorlar. herhalde, ben tam belirtemiyorum ne demek istediğimi. gülümsemenin içindeki sevgiyi demek ki anlatamıyorum.

şimdiki gençler başka türlü babacığım; her sözden tek anlam çıkarıyorlar. ben de o zaman çileden çıkıyorum gerçekten: asıl amacımı unutup seni onlara beğendirmeğe çalışıyorum. aslında bu çabanın anlamsızlığını sezmiyor değilim. ülkenin en zengin adamı senin paltonu tutarken ya da, “rica ederim cemil bey, müsaade buyurun.” diyerek ‘bizzat kendisi paltoyu giydirmekte ısrar ederken’ senin gibi hissedemedikten sonra, insan o paltonun içinde kendisi varmış gibi gururlanmadıktan sonra, seni beğenmeleri hatta anlamaları neye yarar? ya da meclise ilk girdiğin sıralarda, başkandan birkaç gün için izin istemeye gittiğin zaman, “cemil bey siz galiba yenisiniz.” diyen başkanın karşısında senin gibi utanmadıktan sonra insanın böyle küçük ayrıntıları öğrenmesinin ne anlamı var? “istediğiniz zaman izin yapabilirsiniz cemil bey, bana gelmenize lüzum yok,” sözünü duyunca kim senin gibi ferahlayabilir?

bunlar bildiğin şeyler babacığım; sana biraz da bilmediklerini anlatayım: mesela, cenaze törenin nasıl oldu? cenaze namazın nasıl kılındı? genellikle bir aksilik olmadı babacığım. ben ağladım. okulda o günlerde ‘hatırı sayılır’ bir durumda olduğum için oradan bir otobüsle bir miktar öğretim üyesi ve bir çelenk gönderildi. hayatın boyunca hiç görmediğin bazı kimseler ellerini önlerine kavuşturarak ve başlarını eğerek ölümün anlaşılmaz gerçeği üzerinde düşünüyormuş gibi yaptılar mezarının başında. tabut çukura konulduktan sonra üstüne büyük beton bloklar yerleştirildi. (bu teknik geleneği sevmiyorum babacığım; aşılmaz engellere karşıyım.) seni, annemin yattığı mezarlığa gömmedik. bazı yakınlarım öyle uygun gördüler.

insanlar arasında, onlar öldükten sonra bile anlaşmazlıkların sürüp gitmesini istiyorlar. benim üzüntümden yararlanarak seni mezarda annemden ayıran yakınım, aslında öteki dünyaya filan hiç inanmaz. oysa bana, “annen böyle isterdi,” dedi. sen bu adamı sevmezdin ve nedense ona yakınlık gösterdin. bu nedenle hiç hakkı olmadığı halde sana ‘babacığım’ derdi. artık ben akraba olmayanların birbirlerine ‘anneciğim, teyzeciğim, oğlum, kardeşim’ diye seslenmelerine bütünüyle karşıyım babacığım. artık gerçek bir akrabam kalmadığı için, bütün bu soğukluklara karşıyım. herkes birbirine adıyla hitap etsin. mantığı seven bir insan olarak senin de bu düşünceye karşı pek bir diyeceğin yoktur sanıyorum.

sen öldüğünden beri gittikçe daha ‘muhafazakar’ oluyorum babacığım. mesela, allah kimseyi genç yaşta anasız, babasız bırakmasın filan diyorum. sana oranla daha ‘münevver bir zat’ sayıldığım ya da kendimi öyle sandığım için, bu yargıya bir ‘filan’ sözünü eklemeyi de ihmal etmiyorum. aramızda ‘irfan’ bakımından –görünüşte- bir fark olduğu doğrudur. sen böyle görünüm inceliklerini akıl edemeyecek kadar saf olduğun, yani benim gibi ‘zıt kuvvetlerin muhasalası’ olmadığın için belki de bu yazdıklarımı biraz karışık buluyorsun. aslında karışıklık içimdedir ve bu mektubu yazma isteğim, karışık ruhumun kapıldığı samimiyet buhranlarından biridir. bu buhran, genellikle senin ölümünden sonra içimde daha kuvvetle hissettiğim cemil beyi yaşatma çabasıyla ilgilidir. içimde benden ayrı olduğunu sandığım bir de cemil beyin bulunmasına sen ‘tezyid-i şahsiyet’ mi yoksa ‘taksim-i şahsiyet’ mi dersin pek bilemiyorum.

benzer taraflarımız olduğu bir gerçektir. sen üstüne başına dikkat etmezdin; bense ne kendime bakıyorum ne de arabama. uzun yıllarını geçirdiğin büyük şehrin sokaklarında ikimiz de kir içinde dolaşıp duruyoruz. (annem duymasın.) bazen arabayı bir ara sokakta durdurarak küçük ve karanlık meyhanenin birine giriyorum. senin deyiminle ‘tedrici intihar’. bununla birlikte, bazı yazı denemeleri –bu mektup gibi- yaptığım için, arkadaşlar arasında –bu içki ve perişanlık gibi bütün tutarsızlıklarıma rağmen- oldukça ilgiyle karşılandığım söylenebilir. sağ olsaydın yazdıklarımdan bir satır anlamamakla birlikte gene de benimle öğünürdün sanıyorum.

galiba biz, babacığım, birbirimizi hep böyle anlamadan sevdik. aslında yazdıklarım senin deyiminle ‘uydurma’ şeylerdi; annemin seyrederken ağladığı filmler ya da okurken duygulandığı romanlar gibi ‘hepsi uydurma’. sana yazdığım bu satırların da bir kısmı ‘uydurma’ olabilir; sana açıklamakta zorluk çekeceğim bazı nedenlerle senin anladığın biçimde bir gerçeklikten uzaklaşmak zorundayım. ayrıca gerçek ya da uydurma olan bu satırları benim hissettiğim şekilde anladığından da şüphedeyim, hatta anlayıp anlamadığını da bilemiyorum.

işte böyle babacığım, bazen de gerçeklik buhranlarına kapılıyorum. bu yüzden sana gerçeklerden, senin de karşı çıkmayacağın gerçeklerden söz etmek istiyorum. bugünlerde özellikle ansiklopedik gerçeklerin çok tutulması ve ilgi duyduğum, sevdiğim kimselerin gittikçe unutulması yüzünden, baştan aşağı gerçeklerle dolu ve birçoklarına göre önemsiz sayılacak hayat hikayelerinden meydana gelen bir ansiklopedi yazmak istiyorum. buna benzer denemelerim oldu. ama onlarda senin deyiminle gerçekten ‘uydurma’ şeylerdi. bu nedenle babacığım, herkese açıkça ilan ediyorum: 1892 de doğdun. ülkemizin ortalama ömür sınırını çok aştın. duyduğuma göre isveç ortalamasını filan bulmuşsun. köyde, kasabada, taşrada yetiştin. olgunluk çağı denen döneminde, ülkeyi yönetenler daha kalabalıkmış gibi görünsün diye, taşradan getirilerek onların arasında yer aldın. ‘fırka katib-i umumiyesi’nin ya da daha başka ‘ekabir’in gözüne girmek için kürsülerde bağırmak gibi bir münasebetsizliği beceremediğinden, bugün benim özel ansiklopedimin dışında yer alacağını hiç sanmıyorum.

sessiz faziletlerin heykeli dikilmiyor ya da onun gibi bir şey. büyük şehirde, ülkeyi yönetenlerin toplandığı salonda neden bulunduğunu hiç düşünmedin. ayrıca insanın evrendeki yeri konusunda da düşüncelere daldığını sanmıyorum. fakat –bu söylediğim gerçekten gerçek babacığım- ben bütün bunları düşündüğüm halde yerimi bulamadım. beni daha iyi yetiştirseydin, mesela ne bileyim yabancı ülkelere filan gönderseydin, bugünkünden daha esaslı olmasam da, kendimi ifade ve eşya ile münasebetimi tayin ve kainattaki yerimi tespit gibi hususlarda daha becerikli olurdum. sen her zaman tutarlıydın; olduğun gibi olmaktan gurur duyuyordun; olduğun gibi davranıyordun. bense küçük hırslar yüzünden bocalıyorum; senin deyiminle ‘iki cami arasında beynamaz’ ya da senden önce senin gibi rahmetli, olan numan beyin deyimiyle ‘güreş, güreş, hacı muhammed altta’ bir durumdayım. ‘tedrici inhitat’ oluyorum senin anlayacağın. görüyorsun senin hayat hikayeni bahane ederek gene kendimden bahsediyorum. senin asaletini tevarüs etmediğim için her fırsatta kendimi ileri sürmek gibi bir zillete tenezzül ediyorum.

neyse, sana dönelim babacığım. hiçbir savaşa katılmadın ve kelimenin bilinen anlamıyla hiçbir kahramanlık göstermedin. bu nedenle madalya filan gibi manevi ödüllerden yararlanmadığın gibi han-hamam-çiftlik gibi maddi ödüllerin üstüne de oturmadın. siyasetin içinde yaşadığın halde siyaseti bilmediğin için barış döneminde de başarılı olamadın. bu bakımdan sana yöneltebileceğim en kuvvetli tenkit şudur; kendini sunmasını hiç beceremedin babacığım. hemşerilerinin büyük şehirde kaldıkları hanları ziyaret ederek onlara kartvizitlerini dağıtmadın, dairelerde seçmenlerinin işlerini takip etmedin. bütün yaptığın, seçim bölgene gittiğin zaman eğer ramazansa sokakta sigara içmemekten ibaret kalmıştır. kendini çok beğendiğin halde kusurlarını bilmediğin gibi, meziyetlerinin de farkına varmadın. genellikle sert, duygusuz ve bencil göründün. bu özelliklerinde huysuz bir çocuğa benziyordun. çocuk diyorum, çünkü kötü huylarından bir ‘menfaat temini cihetine’ gitmedin. bana sorarsan, hemen bütün konularda çocukça yani samimi fikirler ileri sürdün; bununla birlikte bu davranışlarının ev içinde ‘menfi neticeler tevlid ettiği’ oldu. ben bu sonuçlardan çok yakındım ve ‘asi evlad durumuna müncer oldum’.

birlikte yaşadığımız günlerde, bütün beğenilerim sana karşı duyduğum tepkilerle oluştu. sen klasik türk müziğini ‘goygoyculuk’ olarak niteledin; batı müziğine tepkini de sadece, ‘kapat şunu’ biçiminde gösterdiğin için ben, her ikisini de sevmeyi görev saydım kendime. kültür hakkında öteki yargıları da pek iç açıcı değildi. özetle, çevrendeki her şeyi kesin çizgilerle ikiye ayırdın. (bu bakımdan da sana benzediğimi itiraf etmeliyim.) dünyada yalnız güzellerle çirkinler vardı, bir insan ya akıllıydı ya da aptal, senin gibi başını dik tutmasını bilemeyen bütün insanlar dalkavuktu; sana benzemeyen kibar davranışlı insanları da züppelikle suçlardın. biz –annemle ben- sana itiraz ederdik; fakat ben farkına varmadan senin orta yola fırsat vermeyen bu acımasız sınıflamalarını benimsemişim babacığım. üstelik –en kötüsü de bu galiba benim için- böyle olduğumdan gizlice memnunluk duyar gibiyim ki, işte asıl buna dayanamıyorum; çünkü ben babacığım, biraz da duygularımın ‘romantik’ bölümünü, sen kızacaksın ama, annemden tevarüs ettim.

özellikle bazı kitapları okuduktan sonra, içimdeki bu aşağılık çelişkilerin daha da farkına vararak, senin hiç anlamayacağın bir biçimde sabit gözlerle boşluğa bakıp duruyorum. senin işin bir bakıma kolaydı babacığım. birçok şeyi yok sayarak belirli bir düzen içinde yaşadın. sinemaya gitmedin. hiç roman okumadın. zeytinyağlı enginar yemedin. yabancı ülke özlemi çekmedin. kimseye hediye almadın. evde kuşkonmazdan başka bitki yetiştirmedin. yalnız halk türkülerini sevdin. basit beğenilerinin yanında beni şaşırtan duyarlıkların vardı. bir örnek vermek gerekirse

çalkan karadeniz çalkan
gemiler açıyor yelken

gibi beni çok duygulandıran bir masal türküsünün yanısıra

yekte yavrum yekte
pastırmalar yükte

türküsünü de aynı keyifle söyledin ve dinledin. ben sonradan edindiğim bir duyarlıkla, ikincisini sanki alaya alıyormuşum gibi değerlendirerek işin içinden çıkmayı denedim: şu ‘filan’ sözünü, basit duygululuklarımı gizlemek için kullandığım gibi filan.

şimdi artık öldün babacığım. sınırlarını kesin olarak belirlediğin bir dünyada, bana sorarsan, belirsiz bir biçimde yaşadın ve öldün. seni artık değiştirmek mümkün değil babacığım; bu nedenle kendimi de değiştirmenin mümkün olacağını sanmıyorum. sabit nazarlarla boşluğa baktığım zamanların çoğunda temeldeki benzerliğimizi gizlemek için ümitsiz süslemelerle kendimi yoruyormuşum gibi geliyor bana. senin anlayacağın babacığım, züppe olarak nitelediğin insanların, iç sahteliklerini örtmek amacıyla giriştikleri kibarlık çalışmaları içindeyim sanki. senin gibi tutarlı olmadığım için çoğu zaman kuşkulara kapılıyorum ve ütüsüz pantolonlarla lekeli gömleklere kısa bir süre için son veriyorum.

bugün, genellikle seni benden başka hatırlayan yok babacığım. öldüğün için durumu bilmiyorsun; ama, sana açıkça belirtmek zorundayım ki, çevrendeki kuru kalabalığın büyük bir kısmı daha şimdiden tarihe geçmiş vaziyette babacığım. okuma kitaplarında senin gibilerin davranışları örnek gösterilmekle birlikte onların adları ve ikimizin de çok iyi bildiği küçük ve karanlık yaşantıları yer alıyor. sen artık öldüğün için senin adına uydurma nutuklar, düzme makaleler, hayal ürünü tartışmalar icat etmek ve seni onların çok üstünde dalgalandırmak istiyorum. çünkü hepinizi tanıyan –gerçekten tanıyan- on kişiden dokuzunun, bir seçim yapmak gerekirse, oylarını sana vereceğini ismim gibi biliyorum. göreceksin babacığım, şu tek başıma yazacağım ansiklopediye bir başlayabilsem her şey düzelecek. kimsenin doğru dürüst bir şey bilmediği bu ülkede şundan bundan –yani yabancı yazarlardan- makaslama metoduyla birkaç eser veremez miydin yani? tercümeleri ben yapardım. annem de sana okurdu. (hiç olmazsa şunu kabul etmelisin ki babacığım, çoğu zaman sadece annemin okuduklarını anlardın. senin dilini, görünüşteki bütün karşıtlığınıza rağmen, galiba sadece annem bilirdi.)

aramızda hiçbir zaman, alışılmış baba-oğul ilişkisi olmadı. ne ben, bütün meraklı çocuklar gibi durmadan her şeyi sana sordum; ne de sen oturup bazı şeyleri bana açıklamak gereğini duydun. bu yüzden, bir çok olayın nedenini zamanında öğrenemediğim için, dünyanın birçok yönünü hiç bilemedim. bazı olayların nedenini de çok sonraları öğrenebildim. mesela yemekten kalkınca herkesten önce ellerini yıkamak isterdin; banyoda, “ben sigara içeceğim,” diyerek beni iterdin. ben de senin gibi sigara içmeye başlayıncaya kadar, bu davranışın bana hep esrarlı göründü. sonra karşılıklı sigara içmeye başladık. sonra günün birinde karşısında, ‘bacak bacak üstüne atıp sigara içen’ oğlunu azarladın. davranışlarında genellikle hep böyle geç kalırdın. karımdan ayrılıp sana sığındığım zaman da, “geceleri eve geç geliyorsun,” gibi, yıllarca önce söylenmiş olması gereken sözlerle beni tedirgin ederdin. oysa babacığım ben evlenmiştim, ayrılmıştım, çocuğum bile vardı; yani bir bakıma senin durumundaydım. sen de yıllarca önce bazı işlerini bahane ederek büyük şehire gidip bizi günlerce yalnız bırakmaz mıydın? ben de işte öyle olmuştum babacığım: ‘istediğim gibi yaşamak’ diyebileceğimiz bir işim çıktığı için evden, kendi evimden ayrılmıştım.

ben sonra eve döneceğim babacığım. bazı durumlarda sana oranla biraz aşırı davrandım. belki de kendime bu dünyada bir yer yapabilmek için, birçok düşüncemi ‘kuvveden fiile’ çıkarmaya çalışıyorum. aslında sen böyle bir şeyi hiç düşünmedin; bununla birlikte, yeryüzünde senin kadar yer yaptığım da söylenemez. bu yüzden sinirli, sabırsız ve hırçın oldum. biliyorsun, seninle de çok çatışırdım, kapıları filan vurup giderdim. bana hep haksızlık yaptığın duygusu vardı içimde: bence her zaman bana haksız yere söylenirdin; çalışkan bir öğrenci olduğum halde “bu çocuk kitap yüzü açmıyor,” diye homurdanırdın, üstüme uymayan kötü dikilmiş elbiseler giydirirdin, istemediğim okullara gönderirdin beni, sızlanmalarımı da hiç dinlemezdin. bugün, belki de sen artık öldüğün için, bana bir zamanlar haksızlık ettiğini düşünemiyorsam da, bana haksızlık edildiği düşüncesi içimde öylesine gelişti ki artık bütün dünyayı suçluyorum bu bakımdan,. bu bakımdan da istemediğim bir yerlere vardım, artık bütün dünyanın suratına çarpıp duruyorum kapıları.

senin ‘egoist’ olduğunu söylerlerdi; benim için de şimdi buna benzer sözler ediyorlar. annem öldükten sonra bir süre sen de yalnız kalmıştın ya, bu yüzden yalnızlığı bilirsin sanıyorum. ben de yalnızlığımda sana benzedim babacığım: kendime yemekler pişiriyorum; senin kirli ropdöşambrına benzeyen bir şeyler giyip, bir karış sakalla evin içinde huzursuz dolaşıp duruyorum, yanık kalmış elektrikleri söndürüyorum, durmadan para hesabı yapıyorum, kendimi biraz iyi hissettiğim günlerde çarşı pazar dolaşarak her malın iyisini almaya çalışıyorum. gittikçe sana benziyorum babacığım: kimseleri beğenmez oldum. aynaya pek bakmıyorum ama sevmediğim şeylerden söz ettikleri zaman suratımı senin gibi buruşturduğumu hissediyorum. birilerine oturmaya gittiğim zaman yemeğe kalmam için ısrar edilmeyince senin gibi, belki de senden çok şiddetli bir biçimde içerliyorum herkese; yalnız, senin yaptığın gibi, kötü yemekleri açıkça beğenmezlik edemiyorum.

istiyorum ki babacığım artık herkes öğrensin hiçbir şeyi beğenmediğimi. senin başına gelenleri düşündükçe hiçbir duygunun içimde kalmasına, hiçbir öfkenin sadece içimde büyümesine razı olamıyorum artık. senin gibi ben de artık aklıma geleni hemen herkesin yüzüne haykırıyorum. eski pısırık oğlunun bu durumunu görseydin gurur duyardın diyemiyorum; çünkü, sözlerime ‘muhatap’ olanların tepkisine bakılırsa pek övünülecek durumda değilim galiba babacığım. genellikle belirsiz bir isyan halindeyim. derler ki sen de çocukluğunda eve dönünce anneni bulamazsan hemen sokağa fırlar ve onun misafirliğe gittiği evin camını taşlarmışsın. ben senin gibi köyde değil şehirde, evde değil apartmanda büyüdüğüm için, çocukluğumu bir bakıma yaşayamadığım için, bu konuda biraz gecikmiş de olsam yalnız bırakıldığımı hissettiğim zaman kendi çapımda mesele çıkarıyorum, herkesin burnundan getirdiğimi sanıyorum.

oysa şimdi seni düşündüğüm zaman babacığım, durmadan gülümsüyorum. seni sen olarak yaşamak istiyorum. istiyorum ki evde annem gibi biri olsun ve ben de mutfağa giderek. “burada gene bir şeyler kaynıyor muazzez,” diye içeri seslenebileyim ve bana “kaynadığını görüyorsan altını kıs cemil bey,” denilsin ve ben de hiçbir şey yapmadan mutfaktan çıkayım. belki de nasıl bir insan olduğunu bugün bile bilmiyorum; daha doğrusu bugün, senin bilmediğin bazı şeylerin varlığından haberim olduğu için, bu bakımlardan nasıl bir insan olduğunu merak ediyorum. acaba senin de bilinç altın var mıydı babacığım? bana öyle geliyor ki sizin zamanınızda böyle şeyler icad edilmemişti. sanki osmanlıların böyle huyları yoktu gibi geliyor bana. senin fesli ve redingotlu resimlerini gözümün önüne getiriyorum da, bu görüntüyle ‘varoluşçu bir bunalımı’ yanyana düşünemiyorum doğrusu. aslında bizler de bir özenti içindeyiz; ama ne de olsa bu kurt içimize düştü bir kere babacığım; bazı meseleleri bu yüzden büyütüyoruz.

acaba bütün bunları sana şimdi anlatsaydım nasıl karşılardın, yazdıklarımı okusaydın ne düşünürdün? hepsini ‘deli saçması’ mı bulurdun? sizin zamanınızda herhalde böyle zorluklar yoktu babacığım; yemek ve bilmece çözmek ve benim zorumla radyo radyodan dinlediğin alafranga müzik ve sineklerin camı kirletmesi ve gazetede sağlıkla ilgili makale hakkındaki düşüncelerin ve aylık bütçe hesapların ve yarın pişirilecek aşureye neler katılması gerektiği ve benzeri ve ilgisiz bütün düşüncelerinin ‘bilinç akımı’ denilen karmaşık bir düzende yer aldığını bilseydin sanırım yemekten sonra o yüksek koltuğunda rahatça uyuklayamazdın. maddenin temel yapısında düzelmesi mümkün olmayan bozuklukların başladığını ya da bazı tabiat kanunlarının artık eskisi gibi aynen tekrarlanmadığını duysaydın acaba endişelenir miydin?

aslında ‘ruhiyat’la ilgili yenilikleri ben bile doğru dürüst bilemiyorum babacığım. (mesela, egoist olduğun halde, sen de ‘ego’nun farkında değildin.) bir yerde okumuş olsaydın da bana “oğlum sende oedipus kompleksi var mı?” diye sorsaydın ne karşılık vereceğimi bilemezdim sanıyorum. hani ben sana kızınca ya da belirsiz nedenlerle içimde tanımlayamadığım sıkıntılar duyunca gidip sabahlara kadar içerdim ya, şimdi öyle yapmıyorlar babacığım. bu senin duymadığın bilinçaltıyla ilgili doktorlara gidiyorlar. bense aslında sana benziyorum babacığım; artık içki de iyi gelmediği için böyle durumlarda koltuklara baykuş gibi tünüyorum.

demek ki senin köylü tabiatın bana miras kalmış babacığım: medeniyeti sevmiyorum. bugünlere yetişebilseydin, sen de benim gibi televizyondan nefret ederdin sanıyorum. ben, senin çıktığın köye dönmek istiyorum; yani, sonradan görme deniz özlemcileri gibi kıyıda balıkçılarla filan sohbet etmek istemiyorum. balığa çıkmak bize göre değil babacığım. ben senin uçsuz bucaksız tarlalar arasındaki küçük köyüne yakın bir yerde (çevrede belki de bir iki ağaç olabilir) ahşap kirişli kerpiç bir evde yaşamak istiyorum. evin resmini de tanıdık yaşlı bir mimara çizdirdim. (gençlere güvenim artık kalmadı babacığım.)

sana anlatması biraz zor ama, oraya gidişim bana haksızlık eden dünyaya karşı bir baş kaldırma hareketi olacak diyebilirim; yani ben orada bulunmakla onlara, “işte bütün ‘terakkinizi’ gördüm ve ‘aslıma rücu ediyorum’ (yani cemil beye dönüyorum”, diyeceğim ve onlar da bunu anlamayacak. sen bunu ziya paşanın ya da mehmet akif’in tepkilerine benzetebilirsin. annem duysaydı çok ağlardı. sen nasıl karşılardın bilmiyorum, herhalde bunu da sana karşı bir hareketim olarak ‘tavsif’ etmezdin. gene de, beni bu duruma kitapların getirdiğini söylerdin. lukianos’u okuduğum zaman da bir gün kitabı karıştırmış ve içinde tanrılarla alay eden bölümü görünce, “bu oğlan onun için allaha inanmıyor, bana karşı geliyor,” diye pek gerçekçi sayamadığım bir yorumda bulunmuştun. sen de allaha –bunu hiçbir zaman kabul etmediğin halde son yıllarında inanmıştın babacığım. son yıllarında cuma günleri ortadan kaybolup camiye gitmeğe başlamıştın. acaba daha önce, mesela gençliğinde, buna benzer bir ‘iman buhranı’ geçirmiş miydin? neyse, son yıllarında böyle bir değişikliğe uğradığını da kabul etmedin. her zaman ‘namazında niyazında’ olduğunu ileri sürerek beni çileden çıkardın.

benim bu dağa çekilme meselesini de belki eski inançsız yaşantıma bir tepki olarak ‘telakki ettiğim’ için, senin çocukluğuna sığınıyorum babacığım. hareketimin, annemde beğenmediğin biçimde bir duyarlık ilgisi yok. yani artık haddimi biliyorum, önünde ‘hayat’ denilen bir taşlık bulunan dağ evimde senin dönemince bilinmeyen ruhsal karışıklıklarımı yaşıyorum, kuyudan su çekiyorum ve eşeğime yüklediğim dallarla ocağımı yakıyorum. buna ‘şimdilerde’ kaçış diyorlar babacığım; bir takım toplum sorunlarını çözemeyeceklerini hisseden burjuva, yani senin anlayacağın şehirde yaşayan ve üstelik şehirdeki günlük yaşantının geleneklerini benimseyen aydınlar böyle yapıyormuş. sen böyle söyleyenlere bakma babacığım. oğlunu onlardan öğrenecek değilsin ya. sen de aslında annem gibi benim hiçbir zaman kötü bir şey yapmayacağıma inanırsın değil mi?

hani bir zamanlar bazı kitaplar okuyordum da eve bazı asık suratlı adamları çağırıp onlarla bağırarak tartışıyordum; o zamanlar annem, başıma bir şeyler geleceğinden endişelenmekle birlikte, gene de bu konuda kendisini uyaran ahbaplarına karşı beni savunuyordu. şimdi beni savunan kalmadı babacığım; çünkü ikiniz de öldünüz. işte ben de yalnızsam, yalnızlığımı bilmek için çoğu zaman –sabit nazarlarla boşluğa baktığım zaman- bu kerpiç evi gittikçe daha ciddi bir biçimde düşünüyorum. ben bu asık suratlı aydınlara hiç benzemiyorum babacığım; onlara karşıyım ve senin içtenliğinden yanayım. bazı kitaplar yüzünden kafam biraz karışmışsa da bugün bile senin içtenliğini taşıdığımı ümit ediyorum. gene de sonunda sana bütünüyle benzemekten korkuyorum babacığım: yani ben de sonunda senin gibi ölecek miyim?

mektubuma burada son verirken hürmetle ellerinden öperim.

oğlun.

oğuz atay

c'mere

2009-06-12T02:12:00.007+03:00

interpol'ün ada şubesi olan editors'ün muhteşem istanbul konserini dinleyince (ve o tarz müziğin canlı halinin bambaşka bir güzellikte olduğunu farketmem sonucunda) kafamdan bir baloncuk fırlayıp (eminim bu konuda yalnız değilimdir o gün), türkiye'de interpol konseri seyretme fantezisi kurmuştu.

ama bu fantezi hala gerçek olamadı. our love to admire turnesi de bitti, hala uğramadılar bu topraklara. bari bir sonraki albüm turnesinde gelseler. ben de konser videolarını indirip, seyretmekten vazgeçsem. yayınladıkları bir tane canlı kayıt albümü var, o da live EP. o EP'nin açılış şarkısı olan pioneer to the falls kaydı ise akıllara zarar! (benimkine bir zarar verdiği açık yani, birazdan göreceksiniz!) akıllara zarar çünkü saat gece 3 olmuş ve ben hala şarkının başında alkış yapıyorum, sonra herkesle aynı anda durup şarkı başlamadan önceki o harika sessizliğe katkıda bulunuyorum, şarkı bitiyor alkışlıyorum yeniden falan. bu halimi videoya çekip yollasam gelirler belki..

just enjoy the ride

2009-06-11T01:50:00.004+03:00

but the road is long
the stones that you are walking on
have gone

with the moonlight to guide you
feel the joy of being alive
the day that you stop running
is the day that you arrive

and the night that you got locked in
was the time to decide
stop chasing shadows
just enjoy the ride

morcheeba - enjoy the ride

kırmızı balon

2009-06-11T00:15:00.006+03:00

Uzaklara uç, balon!

Le ballon rouge. from Xuan Prada on Vimeo.

duyuru

2009-06-10T23:20:00.006+03:00

buradan kara film çekecek olan bütün yönetmenlere sesleniyorum! bu şarkıyı filminizde kullanın. özellikle tarantino ve türevi yönetmenlere iyi gider diye düşünüyorum. ama benim gönlüm david lynch'ten yana. şöyle tekinsiz, karanlık bir film yapsa da bu şarkıyı kullansa ne de güzel olur. kullanmazsanız yazık olacak şarkıya, sadece yol şarkısı olarak kalmaya devam insanların gözünde!

gravenhurst - the velvet cell

dekalog

2009-06-10T09:48:00.021+03:00

bazı düşünceler aniden gelmez insanın aklına, belli bir deneyim ve fikir topluluğunun biraraya gelmesi sonucunda ulaşırız onlara. nasıl ortaya çıktığını, bu olayın nasıl gerçekleştiğini bilmeyiz. sanki beynimizin bir tarafında bir fırın vardır, oraya atarız bütün bu malzemeleri ve zamanı geldiğinde yeni bir düşünceye ya da farkındalığa sahip olmuş oluruz. bahsettiğim malzemeler içimize işler. içimizde işler.

krzysztof kieslowski, her filmiyle insanın içine işlemeyi başarır, o fırına bir sürü malzeme katar. filmin size neler kattığını tam olarak bilmeniz imkansızdır ama bünyeye tahmininizden fazla nüfuz ettiği kesindir. anlatması bile o kadar zor ki, seyredeli çokça zaman geçmiş olmasına rağmen bu yazıyı yazmak için oldukça zorlanıyorum. insanda sırf bu büyük etkiyi yarattığı için büyük sıfatını hakediyor bir sanatçı olarak kieslowski. dekalog (10 emir) serisini 89-90 yıllarında polonya televizyonu için çekiyor kieslowski. bez konca'da beraber çalıştığı ve ileride de beraber çalışacağı senarist krzysztof piesiewicz ile tevrat'taki 10 emir'i günümüz dünyasındaki anlamlarını yeniden sorgulayarak senaryoyu yazıyorlar. ortaya çıkan filmler (her biri ortalama 55 dakika) bazı zamanlar gizemli ve felsefi, her zaman için de gerçekçi anlatımlarıyla, birbirinden başarılı oyunculuklarla, zbigniew preisner'in her zamanki gibi mükemmel müzikleriyle, hikayelerin tamamlayıcı öğesi olan sembolik anlatımıyla ve de kieslowski sinemasının olmazsa olmazı başarılı sinematografileriyle, dini inançları/insani değerleri gökyüzünden gerçek hayata düşürüyor, onları somutlaştırıyor, (en önemlisi de) insancıllaştırıyor.
bir başka büyük yönetmen stanley kubrick dekalogların senaryosunu içeren kitap için diyor ki:

"büyük sinemacıların eserlerinin belli bir yönü üzerinde durma konusunda hep isteksiz olmuşumdur çünkü bunun, eseri kaçınılmaz olarak basitleştirme ve indirgeme ihtimali vardır. fakat kieslowski ve yardımcı yazar piesiewicz'in senaryolarını içeren bu kitapta fikirlerden sadece bahsetmek yerine bunları dramatize etme konusunda çok ender rastlanan bir yetenekleri olduğu gözlemini yapmak yersiz olmaz. kastettikleri şeyi dramatik bir eylemle anlatarak, seyircinin, anlatılanın ötesinde gerçekleşen şeyleri keşfetmesi gibi bir kazanca da sahip oluyorlar. bunu öyle hayranlık verici bir yetenekle yapıyorlar ki fikirlerin ortaya çıkışını farkedemiyor ve ancak çok sonraları kalbinize ne kadar derinden nüfuz ettiklerini anlayabiliyorsunuz."

her bölümünde bir Varşova'daki toplu konut sitesindeki aynı apartmanda yaşayan karakterlerin ele alındığı filmlerin hikayeleri aslında büyük birer tesadüften ibarettir. tesadüf hayatı anlamlı kılan şeydir. gizemli ve bizim farkına varamadığımız kaderin vücut bulmuş halidir.

dekalog serisindeki tesadüfler filmden uzayıp, kieslowski'nin sonraki filmlerine taşar. kieslowski'nin bundan sonraki filmleri de dekalogların bir parçasıymış gibi gelir o yüzden bana. bence kieslowski, dekalog serisi ile yıllarca geliştirdiği sinemasal dilini zirve noktasına çıkarmıştır. bundan sonra çektiği filmlerde de aynı dili görürüz, aynı tadı alırız. dekalog 9'da anlatılan kısa hikaye, veronique'in ikili yaşamı'na konu olur. van den budenmayer'in bestesinin de üç renk: kırmızı'da önemli bir yeri vardır.

bölüm 1
"senin tanrın benim, başka tanrın yoktur."

bölüm 2
"tanrı'nın ismini boş yere ağzına almayacaksın."

bölüm 3
"altı gün çalışacaksın, bir gün dinleneceksin"

bölüm 4
"anne ve babana saygılı davranacaksın."

bölüm 5
"öldürmeyeceksin."

bölüm 6
"zina etmeyeceksin."

bölüm 7
"çalmayacaksın."

bölüm 8
"yalan yere şahitlik yapmayacaksın."

bölüm 9
"komşunun karısına tamah etmeyeceksin."

bölüm 10
"komşunun malına tamah etmeyeceksin."

zbigniew preisner - dekalog II part 1

işçi sınıfı cennete gider

2009-06-10T02:24:00.007+03:00

"besin denilen bir miktar hammaddeyi alırsınız; vücuttaki farklı makinalar bunu işler; ve diğer yandan son ürün çıkar... bok! insan mükkemel bir küçük bok makinesidir. yazık ki bu ürünün pazarı yok. yoksa hepimiz birer kapitalist olurduk."

the nightwatchman - the king of hell

az söz, çok müzik #1

2009-06-07T09:14:00.006+03:00

you can tell me
all the trouble’s gone
before you reach the sky
find what you get there

bang gang - find what you get

tim booth nasıl bir insan?

2009-06-02T15:12:00.008+03:00

bugün tim booth'un nasıl bir adam olduğu üzerinde duracağız. farklı dönemlerde yapılan ve çorbasında tuzunun bulunduğu 3 sıradışı şarkısını dinleyerek bir karar vereceğiz.

1) james - lose control

bu şarkı james'in 1990 tarihli gold mother albümünden, james'in en güzel şarkılarından. hafiften bir uğultu ile tim booth donuk bir sesle "where is the love?" diye sorar bizlere, sonrasında diğer şarkılarda da göreceğimiz üzere kendine has bir ritim ile davul girer şarkıya. ardından davul ve perküsyon dahil olur şarkıya, en son olarak da saksafonun da şarkıda yerini almasıyla, kontrol kaybedilir.

2) booth & the bad angel - dance of the bad angels

sene 1995. tim booth, david lynch filmlerinden tanıdığımız müzisyen angelo badalamenti ile bir proje grubu kurarlar. grubun ismi bile güzeldir. albümün ses teknisyeni nigel godrich'dir ve jonny greenwood bu albüm sayesinde keşfeder radiohead'in 6. elemanını. albümde 5 şarkıda gitarı suede'den tanıdığımız bernard butler çalar, butterfly's dream adlı şarkıda brian eno back vokal yapar. back vokalin kralını ise bu şarkıdaki kadın yapar (hala bilmiyorum kim olduğunu nereden aklına gelmiştir böyle vokal yapmak hala akıl erdiremem, hakkındaki tek tahminim insan olmadığı yönünde). radyo eksenin katkılarıyla istanbullular için küçük çapta bir şehir efsanesi olmuştur bu şarkı. mp3ünü uzun süre bulamadığım için radyodan çektiğim pek çok kasette vardır (her seferinde daha başından yakalayacam umuduyla teybe koşturmalar filan, çok daha sevimliydi hayat eskiden).

dance of the bad angels, gayet basit bir gitar tıngırtısıyla ve bunun giderek azalan yankılarıyla başlar, sonra şarkı boyunca devamlı çalan tek enstrüman olan davul kendine has ritmiyle gelir, klavye hemen bir selam çakar, sonra fona yerleşir. sonrasında tim booth'un ağzından çıkan "what a journey" ile yolculuk başlar. şarkı boyunca melodiler vokaller devamlı yer değiştirir. baş döndürücü ve olağanüstü bir şarkıdır dance of the bad angels, şarkı biter bir anda kendinizi "god is love" diye mırıldanırken bulursunuz.

3) tim booth - monkey god

bu şarkıda tim booth'un 2004 yılında çıkardığı solo albümden. prodüktörlere ders olabilecek bir düzenlemesi var şarkının. tim booth "a-ha" der ve arkasından biri "uuuu"lamaya başlar. bir şarkı başlangıcı için bu kadar gariplik yetmiyormuş gibi, arkadan bir ses de birşeyler mırıldanır devamlı. sonrasında yine kendine has ve çok güzel bir ritimle davul girer şarkıya, gitar da hemen bu coşkuya dahil olur. sonrasında bas gitar ve klavye girer ve müzik tam anlamıyla zirve noktasına çıkar. tim booth'un şarkıda da dediği gibi herşey birbirine bağlanmıştır (everything's connected) artık ve güzel bir şarkı dinleyeceğimizden eminizdir.

EP güzelleri #3

2009-05-26T23:25:00.005+03:00

bu 5 güzel kadının oluşturduğu grubun ömrü maalesef fazla uzun sürmedi. arkalarında 1 albüm ve 2 EP bıraktılar sadece (kursakta bırakmak diye bu duruma deniliyor sanırım). 2001'de kurulan grup, 2006'da dağıldı. ama bu karardan iki yıl sonra geride kalan şarkılarını bir albümde toplamak ve hayranlarına veda etmek amacıyla Thieves EP'yi çıkardılar.

The Organ, 80'lerdeki Joy Division-The Smiths-The Cure tadını barındıran, hemen her şarkısı güzel, şarkılarını başladığı anda tanıyabileceğiniz nev-i şahsına münhasır bir gruptu. ne yazik ki bu muhteşem kimyaya sahip grup dağıldı ve bölünerek müzik hayatlarına devam ediyor grup elemanları. bildiğim kadarıyla grubun solisti Katie Sketch yeni grubu Mermaids ile, bunun yanısıra grubun basçısı ve aynı zamanda Katie Sketch'in kızkardeşi Shmoo Ritchie "Die Cowboy Die", gitarist Debora Cohen "Lovers Love Haters" isimleri altında solo çalışmalarına devam ediyorlar.

sadede gelelim. böyle bir şarkı yapan insana kızılabilir mi?

the organ - don't be angry

beyaz perdede talihsiz ölümler #2

2009-05-23T04:31:00.009+03:00

theodore donald "donny" kerabatsos - the big lebowski

Donny: Bu herifler bize zarar verecekler mi Walter?
Walter: Hayır Donny, bu adamlar korkak.

walter'ın bir avuç amatör dediği onları soymaya kalkan nihilistlere (yukarıdaki fotoğrafta en sağdaki nihilist, red hot chili peppers'ın bas gitaristi flea bu arada) dersini verdiği (onlara acıların dünyasını gösterir ama bu dünyanın asıl yolunu tutan zavallı donny olur) bu sahnede parasını vermeye çoktan razı olmuş donny kalp krizinden ölür ama arkasında sinema tarihinin en komik cenaze törenini bırakır.

Donny iyi bir bowlingciydi...
Ve iyi bir adamdı...
O, bizden biriydi.
Doða sporlarını ve bowlingi seven bir adamdı.
Ve bir sörfçü olarak,
La Jolla'dan Leo Carrillo'ya kadar,
tüm Güney California Sahillerini dolaşmıştı.
Ve hatta, Pismo'ya kadar...
Ve öldü...Yaşıtlarının çoğu gibi, o da,
zamanı gelmeden öldü...
Sen bilge tanrım, onu yanına aldın...
Pek çok hayatının baharındaki genci yanına aldığın gibi...
Khe Sanh'da... Lan Doc'da...
Ve 364. Tepede...
Bu gençler canlarını vermişlerdi...
Ve Donny'de öyle yaptı...
Bowling sever Donny...
Ve, işte Theodore Donald Karabotsos...
Ölümünün sana huzur vermesi dileğiyle,
seninle burada vedalaşıyoruz...
Ve senden kalan son ölümlü külleri de,
Çok sevdiğin, Pasifik Okyanusu'nun derinliklerine gönderiyoruz.
iyi geceler, yakışıklı prens...

yeraltından notlar

2009-05-23T03:44:00.006+03:00

".....evet, insanın tek yaptığı şey, iki kere ikilerin peşine düşmek, okyanusları aşmak, bu uğurda seve seve yaşamını vermektir; ama öbür yandan aradığını bulacağı için de ödü patlar. çünkü bulursa arayacak başka bir şeyi kalmayacağını hissetmektedir. işçiler işlerini bitirince para alırlar; daha sonra da gidecekleri bir meyhane, düşecekleri bir karakol çıkar nasıl olsa. işte size bir haftalık iş güç. peki ama biz nerelere gideriz? onun için hedefe her varışta bir tedirginlik duyulur. insanoğlu amacına doğru ilerlemeyi sever, fakat amacını elde etmeyi değil. çok gülünç bir durum doğrusu. insanın yaratılıştan gülünç bir varlık olmasındandır bütün terslik zaten. iki kere iki dört çekilmez bir şey. iki kere iki dört, bana sorarsanız küstahlıktır. iki kere iki dört, ellerini böğrüne dayayarak yolumuzu kesen, sağa sola tükrük saçan bir külhanbeyinin ta kendisidir. iki kere iki dördün yetkinliğine inanırım, ama en çok övülmeye değer şey varsa, o da iki kere ikinin beş etmesidir.

radiohead - 2+2=5

are you such a dreamer
to put the world to rights
i'll stay home forever
where two and two always makes a five

13

2009-05-23T01:41:00.011+03:00

ilk eserlere özel bir sempatim var. çünkü bir sanatçının en "aç" olduğu dönemin ürünleridir ilk eserler. ilk eser, biriken duyguların ve fikirlerin ilk dışavurumudur ve içinde büyük bir coşkuyu barındırır. bu coşku beraberinde özgünlüğü de getiriyor. işte bu durum ilk eserleri daha heyecan verici yapıyor benim gözümde.

gürcü yönetmen Géla Babluani'nin 2005 yılında çektiği ilk uzun metrajlı filmi 13 Tzameti. Kara film türünün bütün özelliklerini gösteren bu filmin senaryosu da yönetmene ait. Filmin başrolündeki Sébastien karakterini ise yönetmenin kardeşi George Babluani oynuyor.

Fransa’da bir sahil kasabasında göçmen ve fakir ailesi ile yaşayan Sébastien, geçimini sağlamak için tadilat işleri ile uğraşmaktadır. Çatısını tamir ettiği evin sahibi uyuşturucu bağımlısıdır ve polis tarafından yasadışı bir bahis olayı ile ilgili olarak takip edilmektedir. Tamirat sırasında kulak misafiri olduğu kadarıyla ev sahibi ona büyük para kazandıracak bir zarf beklemektedir. Ev sahibi olan kişi aşırı dozdan ölünce Sébastien işsiz kaldığı gibi ücretini de alamamıştır. Bu arada zarfta açık olan pencereden uçmuş ve Sébastien'ın malzemelerinin bulunduğu bir yere düşmüştür. Sébastien zarfı alır ve zarfın içinden bir tren bileti ve bir otel davetiyesi olduğunu görür. Bunun üzerine zarftan çıkan biletle ve davetiye ile kahramanımız bilinmeyen bir yolculuğa çıkar.

filmin ilk bölümünde toplumsal bir konu olan fakirliğe bir bakış atıyoruz. fakir bir ailenin hayata nasıl tutunduğunu, durumları gözönüne alındığında tek amaçlarının ve yapabileceklerinin sadece karınlarını doyurabilmek olduğunu görüyoruz. eğer ki ailenin çalışanı işsiz kalırsa vay hallerine. "sakat" bir hayat yaşıyorlar, hepsinin hayati koşulları pamuk ipliğine bağlı. işte o yüzden olsa gerek ailenin en büyük umudu Sébastien "sakat" bir iş olan çatı tamirciliği yapıyor ve ev sahibi ölünce de parasını alamama durumu ile karşı karşıya kalıyor.

film ikinci bölümünde toplumsal bakış açısından bireye geçiş yapıyor. çalıştığı işten alması gereken parayı alamamıştır, uçurumun kıyısındadır ve aslında yapabileceği pek fazla seçim de yoktur önünde. bu koşullar kahramanımızı sadece işin ucunda büyük para olduğunu bildiği yolu seçmeye iter. mektuptaki talimatlara uyarak bilmediği işe doğru yola koyulur.

mektubun talimatları sona erip, büyük para karşılığında yapılacak işin ne olduğu farkedildikten sonra filmin üçüncü kısmı başlar. gelinen yerde Sébastien rus ruleti üzerine bahis oynanan ve büyük paraların döndüğü bir ortamda bu oyunu oynayan 13 oyuncudan biri olacaktır. yani yine proleterler çalışacak, parayı burjuvazi kazanacaktır. eğer biraz (!) şansı varsa o da kapitalizmin tadını çıkarabilecektir. vahşi kapitalizmin vücut bulmuş halidir oynanan oyun. bazıları bunun abartı bir anlatım olduğunu söyleyebilir ama şunu belirtmekte yarar var, Sébastien'ın işin sonunda kazanacağı parayı gerçek hayatta kazanma ihtimali 1/13'den çok daha düşüktür.

yine de Sébastien bu oyunu oynamak istemez (hangi oyunu, ikisini de). son adama kadar da ilk tetiği çekmemiştir zaten. çekmesi ve parayı alması da pek bir fayda götürmez çünkü vahşi kapitalizm derken boşuna konuşmuyordum. o dünyanın adamı olmadığı en başından beri belli olan Sébastien'ın haliyle o dünyadaki ömrü de pek uzun sürmeyecektir.

düşük bütçelerle böyle filmler çekildiğini görmek, iyi bir yönetmenin doğuşuna tanık olmak (bunu söylemek için biraz erken en azından ben öyle umuyorum) heyecan verici bir tecrübe. Géla Babluani ilk filminde gerçekten "özgün" olan senaryosunu çok başarılı bir şekilde görselliğe kavuşturuyor. Sébastien'ın kişiliğinin dönüştüğü kırılma anlarını aynalar üzerinden anlatması, yukarıda bahsettiğim gibi yaptığı işin çatı tamirciliği olması şiirsel bir tat bırakıyor insanın üzerinde. umarım bu tadı kaybetmez Géla Babluani, Elliott Smith'in şarkılarının yıllar geçmesine rağmen tadını kaybetmeyen şarkıları gibi. kapanışı da onunla yapalım o zaman. cila olsun. gece gece iyi gider hem. iyi geceler hepinize.

elliott smith - thirteen

EP güzelleri #2

2009-05-22T22:52:00.003+03:00

vasiyet gibi sözlere sahip olan bu güzeller güzeli şarkı Arcade Fire'ın 2005 çıkışlı Cold Wind/Brazil EP'sinden. aynı zamanda Six Feet Under'ın sondan bir önceki bölümünde duymuş olabilir/duyabilirsiniz.

arcade fire - cold wind

in the middle of the summer
i'm not sleeping
cold wind blowing
in the middle of the night
they try to find me but im still driving
if your going to san francisco
lay some flowers on the grave stone
there's music on the station and i'm just listening to cold wind whistling
and if they ever find me tell the papers cold wind cold wind
cold cold wind blowing
cold wind blowing
hey hey hey
something ain't right
something ain't right
and if they ever find me tell the papers cold wind cold wind
cold cold wind blowing cold wind blowing cold wind blowing
cold wind blowing cold wind blowing

mucizeler beni sever!

2009-05-21T21:26:00.012+03:00

bu, çift taraflı işler. son günlerde başıma gelenler ise iyi mucizeler. 2008 berbat bir yıldı benim açımdan. ama doğa her zaman dengeyi sağlamasını bilmiştir. eğer ki son zamanlarda başıma gelen bu mucizelerin bir açıklaması varsa budur bence. hayatı sinüs eğrisine benzetiyorum zaten! evet, matematikle aram iyi. mucizelerle de iyi. mucizeler beni sever! doğrusu, ben de onları severim!

geçen günlerden birinde yatmak üzereydim ve yine bir mucize geldi başıma. bu olaydan birkaç gün önce bilgisayarı kapatıp-radyoyu (eksen) açıp yatmaya başladım (müziksiz pek bir zor uyurum). tam uyumak üzereyken radyoda bir şarkı çalmaya başladı. daha önce hiç dinlemediğim, ilk dinleyişte sevilen şarkılar ülkesine (bu ülkenin nüfusu çok düşüktür) ait bir şarkıydı bu. netten şarkının adını öğrenirim diye hemencecik yatağımdan fırlayıp bilgisayarı açtım (ama yetişemedim). yetişemedim çünkü şarkının ben de yarattığı duygular (şaşkınlık, sevinç, mutluluk vs.) algılarımın yavaşlamasına sebep olmuştu ve yataktan fırladığımda şarkının sonları gelmişti bile!

şarkının kime ait olduğunu bilmiyordum, öğrenmek için en büyük umudumu kaybetmiştim. yann tiersen'in şarkılarına benziyordu ama onun böyle bir şarkısı olsaydı çoktan dinlemiş olduğumu da biliyordum. yine de kendimden şüphe edip (hazır da bilgisayarı açmışken) bütün yann tiersen şarkılarına baktım. uykum şarkıyı duyduğum anda kaçıvermişti zaten. bu aramanın sonunda şarkıyı bulamadım tabii ki. uykumu kaçırmış ve şarkıyı bulacağıma dair bütün inançlarımı kaybetmiş olmanın verdiği mutsuzlukla yatağıma uzandım. neyse ki böyle durumlar için jeff buckley var. o gece de grace albümü olmasaydı uyuyamazdım (kendimi biliyorum. bazen büyütüyorum olayları kafamda).

son günlerde -havaların gereğinden fazla sıcak olmasından dolayı olsa gerek- kuzey ülkelerine bir eğilim var bende. film seçerken ilk önceliğim kuzey ülkeleri. aradığım şarkıyı bulamamış ve sıcaktan bunalmış bir şekilde bilgisayar başında otururken, aklıma müzikal anlamda bir kuzey turu yapmak geldi ve hemen bir keşif turuna çıkıp bir kaç albüm indirdim. dinlemeye fırsat bulamadım çünkü hemen tiyatroya gitmem gerekiyordu. gece yorgunargın eve döndükten sonra bilgisayarımı açtım ve indirdiğim albümleri dinlemeye başladım. neredeyse hepsini dinledim (1 tane kalmıştı geriye). saat oldukça geç olmuştu ve gözkapaklarım daha fazla dayanamayacaklarının sinyallerini vermeye çoktan başlamışlardı. o garip isimli isveçli grubun albümü de (neden öyle hissettim bilmem) gözümün içine bakıyormuş gibi geldi. "pekipeki haksızlık olmasın sana" (eşitlik önemlidir) diyerek o albümü de dinlemeye karar verdim (zaten okuyacak çok şey var diyerek kendimi kandırdım o an. sırf yaptığım hareketin gereksiz olmadığına kendimi inandırmak için). ertesi gün bir de erken kalkmam gerekiyordu halbuki!

ilk şarkı başladığında kulaklarıma inanamadım. bu o şarkıydı! o an yaşadığım mutluluk (aylardır yolunu gözlediğim sevgilim sonunda gelmişti) albüm boyunca devam etti. uzun zamanlardan beri dinlediğim en güzel, en farklı albümdü. adı dedektiflik bürosu anlamına gelen detektivbyrån kadar vücuttaki seratonin salınımına direk etkiyen müzik yapan bir grup görmedim/duymadım. artık her güne o şarkı ile başlıyor, uyumadan önce en son o şarkı ile hayaller alemine dalıyorum. pek fazla rüya görmeyen ben, son günlerde birbirinden fantastik rüyalar görüyorum! neden acaba?

detektivbyrån - om du möter varg

küçük şeyler sevindirir ruhumu

2009-05-19T17:16:00.008+03:00

finaller ve tiyatro şenliği yüzünden ihmal ettim sanma seni sevgili spregel. hazır yazıların bile bekliyor ama firefox'a bir haller oldu, upload yapmıyor, bu yüzden de yayınlayamıyorum onları. ama canıma tak etti, o yüzden seninle dertleşeyim dedim. dün yine oyunlar icat ettim kendi kendime, işim güzel yanı da kazanma ihtimalim çok ama çok düşük olmasına küçük bir mucize sonucu kazandım! daha mutlu olamam dedim kendi kendime. bu, içinden geçen şarkının radyoda çıkması ile eşdeğerdi. sonrasında 3 kişilik bir grubu talimhane tiyatrosuna götürdüm. 9 yaşında bir kız vardı (ipek), onunla oyunlar oynamaya devam ettim. bayaa olmuş çocuklarla oynamayalı. çok severim çocukları halbuki. evet, çocuklar gibi şendim dün! küçük şeyler sevindirir ruhumu (maalesef). maalesef diyorum çünkü daha mutlu olamam'ın da anlatmak istediği bu değildir şarkıda. çoğu mor ve ötesi şarkısı gibi ironiktir sözleri. bizi bu hallere düşürenler utansın! gönül isterdi ki bu yazının altına da küçük ama insanı mutlu eden bir şarkı koyayım. ama şu upload sorununu halledeyim. söz veriyorum sana koyucam öyle bir şarkı. hem de bu işi en iyi yapan insandan, yani yann tiersen'den olacak. görüşmek üzere!

yann tiersen - toujours là

irish blood, english heart

2009-05-15T13:44:00.007+03:00

"Hepimiz aynı çöplüğün içindeyiz, ama bazılarımız yıldızlara bakıyor."

Oscar Wilde

morrissey - irish blood, english heart

yaşamın ucuna yolculuk

2009-05-11T18:12:00.007+03:00

"sordukları zaman, bana ne iş yaptığımı, evli olup olmadığımı, kocamın ne iş yaptığını, ana babamın ne olduklarını sordukları zaman, ne gibi koşullarda yaşadığımı, yanıtlarımı nasıl memnunlukla onayladıklarını yüzlerinde okuyorum. ve hepsine haykırmak istiyorum.

onayladığınız yanıtlar yalnız bir yüzey. ne düzenli bir iş, ne iyi bir konut, ne sizin 'medeni durum' dediğiniz durumsuzluk, ne de başarılı bir birey olmak ya da sayılmak benim gerçeğim değil. bu kolay olgulara, siz bu düzeni böylesine saptadığınız için ben de eriştim. hem de hiçbir çaba harcamadan. belki de hiç istediğim gibi çalışmadan. istediğiniz düzene erişmek o denli kolay ki...

ama insanın gerçek yeteneğini, tüm yaşamını, kanını, aklını, varoluşunu verdiği iç dünyasının olgularının sizler için değeri yok ki... bırakıyorsun insan onları kendisiyle birlikte gömsün. ama hayır, hiç değilse susarak hepsini yüzüne haykırmak istiyorum. sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yönüm yok. aranızda dolaşmak için giyiniyorum. hem de iyi giyiniyorum. iyi giyinene iyi yer verdiğiniz için. içgüdülerimi hiçbir işte uygulamama izin vermediğiniz için. hiçbir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum, bir şey yapıldı sanıyorsunuz.

yaşamım boyunca içimi kemirttiniz. evlerinizle. okullarınızla. işyerlerinizle. özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. ölmek istedim, dirilttiniz. yazı yazmak istedim, aç kalırsın dediniz. aç kalmayı denedim, serum verdiniz. delirdim, kafama elektrik verdiniz. hiç aile olmayacak insanlarla bir araya geldim, gene aile olduk. ben bütün bunların dışındayım.

şimdi tek konuğu olduğum bu otelden ayrılırken, hangi otobüs ya da hangi tren istasyonuna, hangi havaalanına ya da hangi limana doğru gideceğimi bilmediğim bu sabahta, iyi, başarılı, düzenli bir insandan başka her şey olduğumu duyuyorum."

bu şarkının da tezer özlü'ye çok yakıştığını düşünmüşümdür hep.

antony and the johnsons - bird gerhl

tehlikeli oyunlar #2

2009-05-11T17:21:00.002+03:00

Belki sana bu satırları yazmamalıydım. Belki de dönel bir yüzeyin, ekseni etrafındaki hareketi sırasında çeşitli ışık kaynaklarından beslenmesi olayında görüldüğü gibi benim bir an süren ışıltımın yansımalarını artık ilginç bulmuyorsun; görüntümün gerçekliğine inanmıyorsun. Fakat seni seviyorum. (Bu sözü bir yere sıkıştırmaya mecburdum.) Düşünmek ve yansımak anlamlarını birlikte ifade eden 'reflection' kelimesini kullanmak isterdim burada. Fakat aslında, seni görmediğim zamanlarda yansımalarımın gerçekliğine ben de inanmıyorum. Belki benden artık nefret ediyorsun; belki de unuttun beni. Düşünce ve eylemlerin her an sonsuz değişik görünümlere bürünebileceğini bilen bir insan olarak, senden kararlı bir düşünceye benzeyen yansımaları nasıl bekleyebilirim? Beni görmek istiyorsan, yarın saat ikiden altıya kadar evdeyim. Seni seviyorum.

the decemberists - shiny

yeni çıkan güzel parça mutluluğu

2009-05-09T19:19:00.003+03:00

içimden bir ses, insana yeni çıkan güzel parça mutluluğunu bastıra bastıra yaşatan bu şarkının tazeliğini hiç kaybetmeyeceğini söylüyor. şarkıyı buraya bırakalım, büyük önderimiz zaman da ispatlasın gerçeği bize..

doves - kingdom of rust

sally'nin şarkısı

2009-05-09T18:16:00.003+03:00

fiona apple - sally's song

EP güzelleri #1

2009-05-08T17:49:00.009+03:00

ilk şarkımız Thom Yorke'un kardeşi Andy Yorke'un grubu Unbelievable Truth'un Settle Down/Dune Sea EP'sinden. yıl 98. kemanlar tek kelimeyle "can alıcı". aslına bakarsanız şarkının sözleri de öyle. tamam tamam itiraf ediyorum, bu şarkı mazoşistlere özel!

you made this too.
you made this fall.
be alone.

it's wilderness in here,
the dune sea stretch for miles.
cant you come home?

beyaz perdede talihsiz ölümler #1

2009-05-08T17:28:00.007+03:00

marvin - pulp fiction

vincent vega: marvin, bu konuda sen ne düşünüyorsun?

"düşüş"e övgü

2009-05-08T14:33:00.011+03:00

"düşüş"ün tarihi oldukça eskilere dayanır.

"denize, anasına döner gibi döner gelirken, bildiği bir kucağın sevecenliğini bir daha bulmağa hazırlanırken, öteden beri tanıdığı bir bağışlayıcılığa, arındırıcılığa dogru yola çıkarken, insan, yanına bir şey daha alıyor: bilmediği ama hep aradığı, aramış durmuş olduğu bir şeyi (bir şeyleri) bulmanın umudunu... anlamsız kılınacak, kılınmağa hazır bir mutluluğu belki... hak etmek için kimsenin pek bir şey yapmayacağı, yapmamış olacağı, piyangodan çıkar gibi gelip onu (başkasını değil, onu) bulacak bir mutluluğu... yarabbim, bu kadar mı yalnızız, bu kadar mı düşüyoruz?"

Bilge Karasu, Narla İncire Gazel

"insanları seviyorum, çünkü düşüşlerini gördüm."

Albert Camus

"yaşamın tek you sanattan geçer. yoksa ölümden vazgeçmek gerekir. düşün yok edilmesi, işte bilimin varmak istediği nokta. buna erişseydi herşey susardı, bereket sanat var."

Friedrich Nietzsche

nietzsche'ye katılmamak ne mümkün. sanatçıların düşüşten bile neler çıkarabildiğini gördükten sonra bana da filmin sonunda alexandria'nın dediklerini tekrarlamak düşüyor:
"teşekkür ederim. teşekkür ederim. çok teşekkür ederim."

editors - fall

zengin mutfağı

2009-05-07T16:51:00.004+03:00

ayrılmak mı zor, yoksa bu mutfakta hizmet etmek mi?

the clash - should i stay or should i go?

yıldız zamanı

2009-05-07T15:15:00.003+03:00

"Yıldız zamanı ne demek?" diye sordu Momo.

"Dünyada zamanın akışı içinde bazen önemli anlar vardır," dedi Hora Usta. "Bu anlarda en uzak yıldıza kadar evrendeki her şey, yalnızca tek bir defaya özgü olmak üzere tek bir konum alırlar. Ne daha öncesinde ne de daha sonrasında bu konum bir daha asla meydana gelmez. Ama ne yazık ki, insanlar bundan yararlanmasını bimiyorlar ve yıldız zamanları belirsizce kayıp gidiyor. Ama bunu bilen biri oldu mu, dünyada çok büyük olaylar olur."

explosions in the sky - magic hours

bilekkesenler: bir aşk hikayesi

2009-05-07T00:03:00.008+03:00

aşık olan herkesin yolu araftan geçer.
biter bitmez soundtrack'i indirilen filmlerden.
arabada birşeyler düşürüldüğünde gülümseme, shannyn sossamon'a aşık olma sebebi.
tam anlamıyla "özgün" bir senaryo, dead and lovely eşliğinde unutulmayacak bir açılış sekansı.
tom waits'in içinde olduğu herşey güzel mi oluyor ne?
ayrıca nedendir bilmem, filmin en güzel şarkısı soundtrack de yok. neyseki burada var!

tom waits - dead and lovely

shannyn sossamon'a olan aşkımdan bahsederken ciddiydim. vizem çıkar çıkmaz kapısına dayanıcam ve ona bu şarkıyı söyleyeceğim:

bright eyes - the first day of my life

hayatımın ilk günü bu
yemin ederim bu kapının önünde doğdum ben
...

koyulacisiyahayakın #2

2009-05-05T12:35:00.002+03:00

israel: takım elbiseyi çok mu beğendin?

jorge: sorun o değil. ne anlama geldiği?

israel: ne anlama geliyor?

jorge: sanki arada hep bir şeyler varmış gibi.

israel: neyin arasında?

jorge: ben ve istediklerim.

koyulacisiyahayakın

2009-05-04T19:13:00.006+03:00

içinde hem hüzünü hem de neşeyi barındıran (yani hayatın ta kendisini) filmleri ayrı bir seviyorum. içlerinde barındırdıkları samimiyet ve sıcaklık bu sevginin en büyük nedeni. bu tarz filmleri düşündüğümde ise sıcakkanlılığıyla bilinen akdeniz ülkelerinden çıkıyor karşıma. bence bu kadarı da tesadüf olamaz. (bknz: los lunes al sol, herşey çok güzel olacak, nuovo cinema paradiso, mediterraneo, solino, amarcord)

koyulacisiyahayakın da bu listeden. ispanyol yönetmen Daniel Sánchez Arévalo, 2006 yapımı bu filminde hüzün ile mizahı harikulade bir şekilde harmanlayıp, sözünü ettiğim gibi samimi ve sıcak bir film çıkarmayı başarmış. üstelik ilk uzun metrajlı filminde.

kendi dünyası içerisinde sıkışmışlık duygusu bütün karakterlerin ortak noktası. her biri kabuklarını kırıp dışarı çıkmak (ümitlerinin gerçekleşmesini) istiyorlar, lakin bu o kadar da kolay olmuyor tabii ki. (filmin esas kahramını Jorge'nin babasının yatalak olmasının bu duyguya bir gönderme olabilir belki de) ümitlerinin peşinde olan herkes gibi arayış içinde filmdeki bütün karakterler.

Daniel Sánchez Arévalo, ustaca yazılmış senaryosu ile diğer kahramanların kabuklarından çıkma mücadelesini anlatırken bir yandan da bizlere ahlak kavramını yeniden sorgulatıyor. ayrıca pek çok filmde işlenen sınıf atlama mevzuunu da bana göre çok şık bir "fake" ile anlatıyor ve izleyenlere bu konuda sağ gösterip sol vurmayı başarıyor. filmdeki simgesel anlatımları (babasının yatalaklığı, duvar, takım elbise) ile çok sevdiğim yönetmenlerden Julio Medem'i hatırlattı bana Arévalo. eğer bu çizgide filmler çekmeye devam ederse kendisini de çok seveceğim kesin!

koyulacisiyahayakın olan şey ise bir takım elbise. babasının mesleğini yapmak istemeyen Jorge'nin ümitlerinin ve arayışlarının simgesi. onlara ulaşması için o takımı alması lazım, ama fiyatı düştüğü halde takıma vitrinden bakmaktan başka bir şey yapamayan kahramanımız koyulacisiyahayakın takıma nasıl sahip olacak, söylemiyorum tabi! onun yerine koyulacisiyahayakın bir şarkı ile bu yazıyı burada bitiriyorum!

the black heart procession - bluewater, blackheart

nico

2009-05-03T14:42:00.005+03:00

born in 1938
a good year for the reich.
she could not participate
she didn't have the right.
for she was fatherless in the fatherland.

now it's 1966
andrew's up to all his tricks.
and when brian jones is near
nico doesn't feel so queer;
she's in the shit, though she's innocent —

yesterday is gone,
there's just today
no tomorrow.
yesterday is gone,
there's just today
no more ...

now it's andy warhol's time
mystic 60's on a dime.
though she kinda likes lou reed —
she doesn't really have the need.
already in the shit, though she's innocent.

and now she doesn't know
what it is she wants
and where she wants to go
and will delon be still a cunt.
yes, she's in the shit, though she is innocent.

1 mayıs, yeniden...

2009-05-02T17:26:00.014+03:00

31 yıl sonra taksim meydanında kutlandı 1 mayıs.

arkadaşlarımla geçen sene firuzağa'da otururken durduk yerde polis dayağı yediğimiz için, bu yıl da meydanda hatıra fotoğrafı çektirdiğimiz için haber olduk. seneye ne olur bilmiyorum. polis herkese makul gruba davrandığı gibi davransaydı, başka yerlerde yaşanan olayların çoğu yaşanmazdı bile, onu biliyorum. seneye umarım herkesin katılımıyla coşkulu bir şekilde kutlarız daha bebe olan bayramımızı.

anita lane - bella ciao

kendine özlem

2009-04-29T00:48:00.008+03:00

yıllardır okul ve iş, bir yandan da yaşama uğraşı için koşturup dururken hayatımda daha önce hiç duymadığım bir yorgunluk duygusuyla karşı karşıya kaldım sonunda. bir süredir albert camus'nun "yabancı" sı gibi geziyorum ortalıkta. iç dünyam hissizleşti, sanki insanlıktan çıktım da bambaşka bir varlık oldum! oysa "insan olmak"tı tüm gayem. hemen kendime gelmem lazım, çünkü ben böyle daha fazla yaşayamam. hem özledim de kendimi. acil önlem paketi yapmam gerek, hemen!

şimdi. bir bakalım. öncelikle varoluşçuluk ile ilgili kitapları okumayı 3 yıllığına yasaklıyorum kendime. çünkü bir süredir bir şey katacaklarına benden bir şeyler alıyorlarmış gibi geliyor bana. robert smith de şöyle bir şey demişti zamanında: "bir varoluşçu olmaktansa futbolcu olmayı yeğlerim!". ayrıca bu davaya yeterince kafa yorduktan sonra bir de diğer taraftan bakarsam daha sağlıklı sonuçlara ulaşacağıma inanıyorum. bakalım bakalım 3 yılın sonunda kime hak vericem? şimdilik güle güle sartre, camus, kierkegaard, nietzsche..

semük (sinema-edebiyat-müzik üst kurulu) da olağanüstü genel kurulu toplayarak bazı kararlar aldı dün gece. bazı sakıncalı ruh durumlarına sürüklemesi muhtemel eserleri sansürledi 3 aylığına. bu 3 aylık sürede fazla kafa yormayacak akıcı kitaplar, neşeli filmler, sakin şarkılar dinlenecek! kim demiş sansür kötü bir şey diye!

belki de ihtiyacım sessiz sakin bir tatildir, ama şu anda bunu yapabilmem mümkün olmadığına göre, insanlığa verilen en büyük hediyeyi yani hayal gücünü kullanmak gerek. böylelikle istediğim yere gidebilirim ve ben ne istediğimi, nereye gideceğimi biliyorum. aslına bakarsanız şarkım da hazır. lütfen sessizlik! kime diyorum, susar mısınız?

sunset rubdown - shut up i am dreaming of places where lovers have wings

the akara

2009-04-29T00:22:00.004+03:00

zach condon'un yani nam-ı değer beirut'un son güzelliği

beirut - the akara

this is england

2009-04-23T00:07:00.004+03:00

politik film yapmak zordur. çünkü filmin antipatik olması ile başarılı olması arasında ince bir çizgi vardır. Shane Meadows'un kendi hayat hikayesinden kesitler taşıyan 2. filmi This is England'ın, son yıllarda çekilmiş en başarılı politik filmlerden biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Sanırım Shane Meadows da hayattaki bu ince çizgilerin farkında, çünkü o da bize filminde emperyalizmi doğuran milliyetçilik ile emperyalizmin sonucu olan ırkçılık arasındaki ilişkiyi anlatıyor ve bunu çok güzel bir senaryo ile akıcı bir şekilde ve en önemlisi bu durumu gözümüze sokarak değil çok güzel ve gerçekçi bir hikaye ile anlatıyor. Burada filmin başrolündeki Thomas Turgoose'a da bir parantez açmak gerekiyor. 1992 doğumlu bu genç yetenek This is England da ilk filmi olmasına rağmen filmde nice oyunculara taş çıkartacak performans gösteriyor. (Thomas Turgoose'un aynı yönetmenin bir sonraki filmi Somers Town da da başrolde oynaması da bir tesadüf olmasa gerek) tüm bunların dışında çok da güzel bir soundtrack'e sahip olan bu film, final sahnesinde François Truffaut'un 400 Darbe'sine selamını verip, The Smiths klasiği Please, Please, Please Let Me Get What I Want'ın başarılı Clayhill cover ını fonda dinleyerek şiirsel bir anti-faşist sahne ile bitiyor.
Fotoğraf da o sahneden, küçük faşistimiz nefretleri aşmanın, düşmanlıkları dostluğa çevirmenin ve sorunları aşmanın yolunun, iletişim kurmak, birbirini tanımaya çalışmak olduğunun farkına varıyor ve hani o kutsal olan ülkesinin bayrağını denize atıyor.

homesick for space - british

atları da vururlar

2009-04-15T17:06:00.011+03:00

Horace McCoy'un büyük depresyon zamanında geçen sarsıcı kitabının ve kitaptan uyarlanarak 1969 yılında Sydney Pollack'ın çektiği aynı isimli filmin bünyede bıraktığı etki, mideye atılan sert bir yumruk. Hikaye, bundan önceki en büyük ekonomik kriz zamanında geçtiği ve Aradan yıllar geçmesine rağmen değişmeyen (neden acaba?) insanlığın durumunu çok acımasız da olsa gözler önüne serdiği için sanırım "They Shoot Horses, Don't They (Atları da Vururlar)"ı okumak/izlemek için en uygun zamandayız.

Bu arada film tek bir mekanda geçiyor, bazıları için sıkıcı ya da durağan bir film olabilir ama altmetni sayesinde filmden alınan zevk kat be kat artıyor.

Şarkının sözleri ise Quickspace elemanlarının ingilizcenin uzay lehçesiyle konuştukları için pek anlaşılmıyor. zaten kimse anlamadığı için şarkının sözleri internette de yok. ama şarkı o kadar güzel ki, sevmek için sözlerini anlamaya pek gerek yok. quickspace harikulade bir grup zaten, onları da böyle seviyoruz.

quickspace - they shoot horse don't they

tehlikeli oyunlar #1

2009-04-15T01:46:00.004+03:00

"kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyorlar."

doves - words

margaret, william, orman kraliçesi

2009-04-14T21:01:00.008+03:00

konsept albüm, içindeki parçaların tek bir hikayeyi/konuyu oluşturması demektir. bu konudaki en başarılı grup Pink Floyd olmuştur bana göre. aklıma gelen en eski konsept albümü ise The Beatles'ın Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band'i.

2009 da bir konsept albümü çıkardı The Decemberists, adı "The Hazards of Love". albümdeki şarkılar ve müzikal uyum harikulade. yalnız şarkılar birbirleriyle bağlantılı olduğu için tek başlarına dinlendiklerinde aynı etkiyi yaratmakta ya zorlanıyorlar ya da şarkılar garip bir şekilde bitiyor (burada the wanting comes in waves'e ayrı bir parantez açmam gerekiyordu, zira son günlerde C vitamini niyetine kullanıyorum bu şarkıyı, güne güzel bir başlangıç yapmak için birebir). albümün hikayesi ise gerçekten çok ilginç:

"ormana yakın bir şehirde yaşayan Margaret (kendisini Lavender Diamond'dan Becky Stark seslendiriyor) ile William arasındaki aşk üzerinde şekilleniyor. Margaret hamile olduğunu öğrendiğinde, William'ı bulmak için ormana gidiyor ve kıskanç Orman Kraliçesinin (kendisini My Brightest Diamond'dan Shara Worden seslendiriyor) de devreye girmesiyle hikaye ilginç bir hal alıyor."

the decemberists - the hazards of love

açlık

2009-04-14T16:48:00.006+03:00

dönem filmi öyle değil, böyle yapılır. beni sinemadan soğutan Der Baader Meinhof Komplex ten sonra ilaç gibi geldi bu film. sinemaya olan sevgim ve inancım her zamankinden çok daha güçlü şimdi. yönetmen Steve McQueen ilk filmi olan Hunger da tabiri yerindeyse "dersini çok iyi çalışmış". Sonuç olarak da bundan yıllar sonra hatırlanacak bir film çıkmış ortaya. Filmin neredeyse boş sahnesi yok ve her sahne büyük bir incelikle çekilmiş. bu yüzden unutulmayacak sahnelerle dolu Hunger. Bobby Sands'in rahiple konuştuğu sahne (bu sahne ayrıca sinema tarihinin en uzun plan sekansıymış), bu sahnenin hemen akabinde gelen temizlik sahnesi (pisliğin gerçekte ne olduğunu daha güzel anlatılamazdı heralde, yerdeki sidik görüntüsünün üzerine arka planda Margaret Thatcher'ın pek "değerli" görüşlerini bildirdiği sahne) ve Bobby Sands'in açlık grevindeki sahneleri (özellikle düştüğü sahne) gerçekten güzel bir iz bırakıyor bünyede ve bize de bu başarılı yönetmenin bundan sonraki işlerini takip etmek kalıyor. bu arada oyunculuğuyla Michael Fassbender'ın da aynı izi bıraktığını söylemek mümkün. bu şarkı da açlık grevinde hayatını kaybedenler için gelsin.

temple of dog - hunger strike

iyi yalanlar

2009-04-14T01:00:00.020+03:00

son zamanlarda hayattaki seçimlerimizin ne kadarını bizim yaptığımız, ne kadarını bize başka seçenek bırakmadıkları için yaptığımız üzerine sıkça düşünüyorum. insanlar belki de sisteme karşı yenilgilerini kabullendiklerinden seslerini çıkarmıyorlar. geri kalanla yetinmek istiyorlar. bunun pasif bir direniş olduğunu düşünüyorum. ama karşımızdaki bir kuduz köpek kadar saldırgan. bir de takmış ki bize, her fırsatını bulduğunda ısırıyor, hayat alanımızı kısıtladıkça kısıtlıyor. yeri geliyor demokrasi denilen tatlı hayal ile yeri geliyor verdiği oyuncaklarla (örn. teknoloji) bizleri kandırıyor. o demokrasi öyle bir şey ki işçi partisi çıkıp ingiltere'de kapitalizmin uşaklığını yapabiliyor, o oyuncaklar ki bizleri her geçen gün evlerimize daha fazla hapsediyor. sinemaya gitmek yerine evde dvd'den seyretmeyi, futbol oynayacağımıza playstation oynamayı, dışarı çıkıp dolaşmaktansa bilgisayar başında kalmayı tercih ediyoruz. eskiden apartmanlar bu kadar yüksek değildi, bir mahallede herkes birbirini tanırdı. şimdi mi? yan komşu bile tanınmıyor artık..

teknolojinin bir büyük kötülüğü de şu oldu: bilgi çok hızlı bir şekilde ama çoğunluğu yanlış bir şekilde yayılan bir şey oldu. bu durum da iletişimsizliğimizi arttırıyor, çünkü herkes her şeyi bildiğini düşünüyor. bu durumun vermiş olduğu ukalalıktan; başkasını anlamak için vereceği emeğin yerine, kendini beğenmişliği ve yalnızlığıyla başbaşa kalmayı tercih ediyor insan. sonrasında da kırılganlığımız artıyor hayata karşı. ve yine ona karşı kendimizi savunmak için bir zırh olarak oluşturduğumuz o kabuk gittikçe kalınlaşıyor; içine girmek de dışarı çıkmak da gün geçtikçe zorlaşıyor.

Gündüz Vassaf, "Tarihi Yargılıyorum" adlı kitabında diyor ki: '"Ben bireyim" diye, bize dayatılan çoktan seçmeli özgürlük şıklarının edilgen tüketicileri olurken, lunaparklarımızın dönme dolaplarında yönsüz kaldık.' Oysa insan olduğumuzu hissededebilmek için bütün lunaparkı gezebilmemiz lazım. bütün lunapark bizimken, neden dönmedolapla yetinelim ki?

eski bilgi tutkunlarına göre bilgiye ulaşabilmek çok daha kolaylaşmış iken, iletişim çağının ayağımıza serdiği her doneyi reddediyoruz ve git gide içimize kapanıyoruz. iletişim çağındayız ve (iletişim çağındaki) iletişimsizlik her geçen gün artıyor. sizce de ironik değil mi?

bence her insan bir kitaptır. bazıları roman, bazıları şiir, bazılarıysa hikayedir. ama hepsinden öğrenilecek bir şey vardır. iletişimden vazgeçmeye devam edersek, sonumuzun Japonya'daki hikikomoriler gibi olacağı kaçınılmaz..

aynı kitapta diyor ki Vassaf: "Evrensel değerlerin hepimiz için geçerli olacağı bir dünya kurmak yerine, bu değerleri ancak kendimize şemsiye olacak ölçüde benimser olduk."

böyle bir dünya kurmak için en büyük desteği bize sanat veriyor. ama kapitalizm ona da el atıyor. büyük bütçeli filmler çekiliyor "onlar" tarafından... el atmalarındaki amaç insanları evrenselleştirmek değil tabii ki de, tek amaçları var; filmlerden kazanabilecekleri maksimum parayı kazanmak! bu nedenle filmlerimize de giriyorlar, yalanlarını onların içine hiç çekinmeden sokuyorlar. tarihi yine değiştiriyorlar. tarih, kazananların yazdığı bir şey haline geleli ise çok zaman oldu.

almanya tarihinin en yüksek bütçeli filmi Der Baader Meinhof Komplex. yakın tarihte geçen bir dönem filmi. yeni kuşaklar büyük ihtimalle bu film vasıtasıyla öğrenecekler anti-kapitalist Kızıl Ordu Fraksiyonu (RAF) dönemini.

filmin çevrildiği kitabın yazarı ve fimin senaristlerinden Stephan Aust başta Brigitte Mohnhaupt ve Christian Klar gibi filminde kullandığı kişilerle hiç görüşmemiş, fikirlerini almamış olmakla övündü, Brigitte Mohnhaupt'un seks sahnelerinin, RAF'in devrimci kisiliğine açık bir saldırı olduğu gerekçesiyle yaptığı mahkeme başvurusu reddedildi. gerekçe sanatçı özgürlüğü. "sadece ve sadece gerçeği anlatacağız, Baader-Meinhof efsanesini yıkıyoruz" diyerek filmi pazarlayanlar mahkemede her ne hikmetse "bu bir filmdir, gerçekleri yansıtmak gibi bir iddiamiz yok" dediler. Ensslin'i hiç bir tarihi gerçeğe uymayacak şekilde önderlik, femme fatale vs. olarak stilize etmelerinin, alman teenagerlarına yönelik bir promosyon olayı olduğunu söylüyor röportajlarında Gudrun Ensslin rolündeki Johanna Wokalek. özerk bir örgüt olmasına rağmen RAF'ın Andreas Baader'in himayesinde bir örgütmüş gibi göstermesi, Ulrike karakterinin derinine inememesi, 2. ve 3. kuşak RAFlıları alık bir toplulukmuş gibi göstermesi, hapishane odalarının evlerindeki odalarından pek farkı olmaması, Filistin kampını tati kampı gibi göstermeleri ve sonundaki intihar olaylarına tek bir taraftan (devlet tarafı) bakması filmin başlıca suçları. aslında filmin ilk yarısı oldukça güzel (hatta ben filmi the killers'ın ilk albümüne benzetiyorum: ilk yarısı müthiş, ikinci yarısı ise tam bir fiyasko!), ama film bittiğinde bunun sadece seyircinin gözünü boyamak için önüne atılan bir yem olduğu ortaya çıkıyor. Bunun için de daha önceden tutan bir yöntem kullanılmış, özellikle Baader ve Ensslin'i rockstar yapmışlar. filmde iyi yalanlar var, eğer yerseniz..

beni en çok sinir eden bölümü ise filmin intihar olaylarını ele alış şekli oldu. Uli Edel, Oliver Stone'un JFK'da gösterdiği cesareti göstermese de, film olaya en azından 2 taraftan da bakıp, seçimi seyirciye bakabilirdi. bu hakkaniyeti beklediğim için belki de hayalkırıklığına uğrattı beni, o yüzden ben de filme biraz ilave yapmak istiyorum. intihar olaylarına bir de diğer taraftan bakalım.

olayın diğer tarafında "intihardan sağ kurtulan" Irmgard Möller var. bu röportaj Hüseyin Karabey'in 2001 yılında tecrit üzerine çektiği unutulmaz belgeseli "Sessiz Ölüm" den.

not: bu film sonra metis yayınları tarafından kitaplaştırıldı.

- 1976'da Ulrike Meinhof hücresinde ölü bulundu. Devlet bu olay için intihar demişti, siz nasıl yorumluyorsunuz?

- Ulrike Almanya'da çok tanınan bir insandı. Bir savcı şöyle bir itirafta bulunmuştu: "Ulrike'yi çıldırtmalıyız ki herkes bu örgütte deliler olduğuna inansın." Onun beyni üzerinde araştırmalar yapmayı bile denediler. Deli olduğunu ispatlamak için tabii. Daha önce de, Ulrike özgür olduğu sırada, illegalite koşullarındayken bir gazetede Ulrike'nin intihar ettiği haberi çıkmıştı. 1972 başlarındaydı bu olay. İntihar nedeni olarak da Ulrike'nin arkadaşlarıyla anlaşmazlığa düşmesi verilmişti. Ama o sırada Ulrike benim yanımdaydı ve haberi beraber okumuştuk. Bu haberi çok tehlikeli bulmuştuk. Cezaevinde Ulrike ölü bulunduğunda da aynı haber gazetede çıktı. Haberde Andreas ve Gudrun'la ayrılığa düştüğü için intihar ettiği yazılıydı. Bu haber tüm gazetelerde ve ölü bulunmasının hemen ardından çıktı. Uluslararası bir araştırma komisyonu incelemeler yaptı. Kendisini astığı iddia edilen havlu ile yapılan denemelerde, bunun bir insanı taşıyamayacağı ve hemen koptuğu belirlendi. Yani Ulrike'nin kendini o havluyla asabilmesi mümkün değildi. Doktorların araştırmaları sonucunda Ulrike'nin boynunun asılmadan önce kırılmış olduğu ortaya çıktı. Davalar o dönem yeni başlamıştı ve deliller toplanıyordu. Ulrike'nin kendisini öldürmesi için hiçbir neden yoktu.

- 18 Ekim 1977'deki olay Ulrike Meinhof'un başına gelenlerin bir devamı mıydı?

-Evet.

- 18 Ekim 1977'de tam olarak ne oldu?

-Ulrike ölü bulunduğunda tarih Mayıs 1976'ydı. Eylül 1977'de ben de Stammheim'daydım. Daha önce Hamburg'da kalmış, 1977 başında Stammheim'a getirilmiştim. Çünkü davam başlayacaktı. Açlık grevimiz sayesinde gruplar halinde kalma hakkını elde etmiştik. Ben de bu gruba kondum. O sırada Ulrike ölmüştü. Daha sonra grup sayısının sekize çıkması için yeni bir açlık grevine başladık. Bu olmadı, ama her gün birbirimizle görüşebilme hakkını kazandık. 2 Eylül 1977 günü RAF, İşverenler Sendikası Schleyer'i kaçırdı. Çok ünlü ve nefret edilen biriydi. II. Dünya Savaşı'nda Çekoslovakya'yı işgal eden kuvvetlerin içinde komutan Heidrich'in asistanıydı. Eski bir Nazi'ydi yani. Almanya'da yürütülen mücadele sırasında da sendikalara karşı tavrıyla işçilerin haklarının ellerinden alınması için çalışmıştı. RAF onu 11 tutsakla değiş tokuş yapmak amacıyla kaçırmıştı. Bu olay üzerine, bir arada kalırken hepimiz ayrı ayrı hücrelere konduk ve görüşmemiz yasaklandı. Öncesinde ortak eşyalarımız, yemeğimiz ve kitaplarımız vardı, her şeyimiz ortaktı. Bu haklar elimizden alındı ve hücreyle ilgili bir yasa çıktı. Dışarıyla da ilişkimiz kesilecekti, yani ne avukat ne gazete olacaktı. Hepimiz 7. kattaydık, ama ne birbirimizle ne dışarısıyla ilişkimiz vardı. Ingrid Schubert de 7. kata kondu ve dört kişi olduk. RAF'la görüşmeler haftalarca sürdü. Alman hükümeti sürekli olarak Schleyer'in yaşadığına dair deliller istiyordu. RAF her seferinde buna cevap verdi ve Schleyer'in ölmediğini gösterdi. Haftalarca hiçbir şey olmadı. Alman hükümeti ve polisi bu süre içinde komandoları bulmaya ve Schleyer'i kurtarmaya çalışıyordu. Bu sürece bir son vermek için Filistinli bir grup Lufthansa uçağını kaçırdı. Yani elimizde baskı aracı olarak Schleyer ve Lufthansa uçağı vardı. Uçak bazı havaalanlarına uğradıktan sonra Somali'ye indi. Somali Başkanı Etiyopya'yla savaş halinde olduğu için Alman hükümetine kendini sattı. Alman özel timleri uçağa girdi, yolcuları dışarı çıkardı ve Filistinli grubun üyelerini öldürdü. Aynı gece Stammheim'a girerek Gudrun, Andreas ve Jan'ı öldürdüler. Ben de ağır yaralandım. Göğsüme birçok bıçak darbesi almıştım. Bilincimi kaybetmiştim ve günler sonra hastanede kendime geldim. Diğerlerinin öldüğünü orada öğrendim. Ağır yaralanmıştım, zor nefes alıyordum. Ölmememin nedeni de bıçağın kaburgalarıma takılmış olmasıydı. Bıçak biraz daha derine gitseydi ben de ölecektim. Gazetelerde hemen ertesi günü tutukluların intihar ettiği haberi çıktı. Neden olarak da morallerinin bozulmuş olması gösterildi. Bugün bile söyledikleri bu. "İntihar ettiler, çünkü hiçbiri mantıklı ve normal değildi," dediler. Tabii bu doğru değildi.

- Bunun bir intihar değil cinayet olduğunu söylediniz. Bu konuda bir soruşturma açıldı mı?

-Olayın hemen ardından Andreas Baader'in annesi, Jan'ın teyzesi, Gudrun'un babası ve bizzat ben suç duyurusunda bulunduk. Devleti cinayet işlemekle suçladık. Bu suç duyuruları formalite icabı kabul edildi ve sonrasında olay kapatıldı. Araştırma yapılmadan "İntihar ettikleri kesindir," dendi ve kapatıldı. Dışarıda bu olayın intihar değil cinayet olduğunu iddia eden herkes hakkında devlete iftira atmak suçundan dava açıldı. Bizde böyle bir kanun var. Devlet hakkında suçlayıcı bir şey söylenince bu kanun devreye giriyor. Geçtiğimiz yüzyıldan, monarşi dönemiden kalma bir kanun. "Tutuklular öldürüldü" diyen herkes hakkında hemen dava açıldı. Bunu söylemek yasaktı.
Bir şey daha söylemek istiyorum. Schleyer'in kaçırılması altı hafta sürdü. Bu süre içinde hükümette kriz dönemi kuralları uygulandı. Yani savaş dönemindeymiş gibi hareket edildi. Parlamento kapatılmıştı, basına sansür uygulanıyordu. Gazeteciler bir şey yazmadan önce bakanlığa yazdıklarını onaylatmak zorundaydılar. Almanya'da böyle bir şey bir tek o dönemde uygulandı. Bu olağanüstü hal için bir kurul toplandı. Bu kurulda savunma bakanı, içişleri bakanı, ekonomi bakanı, polis şefleri ve haberalma örgütünün başı vardı. Bu kurul gece-gündüz toplanarak bu kriz döneminde kararlar aldı. Kaçırılma olayını nasıl sona erdirebileceklerini tartıştılar ve en iyi yolun tutukluların öldürülmesi olduğu kararını aldılar. Hatta bu basında şöyle çıktı: "Schleyer serbest bırakılana ve Lufthansa uçağı kurtarılana kadar her saat başı serbest bırakılması istenen tutsaklardan biri öldürülmelidir." Ve üç tutuklu öldürüldüğü zaman tüm bunlar hasıraltı edildi ve intihar ettikleri söylendi.

hepimize iyi yalanlar

the notwist - good lies

donnie darko

2009-04-05T16:04:00.004+03:00

gretchen: donnie darko? ne biçim bir isim bu böyle? sanki bir süper kahraman veya o tür birşeymişsin gibi.

donnie: sana olmadığımı düşündüren ne?

echo and the bunnymen - the killing moon

isimler

2009-04-05T15:09:00.010+03:00

süper kahramanların adları ve soyadları genelde aynı harfle başlar akılda daha kolay kalsın diye. sonra farkettim ki sadece süper kahraman isimleri değil, pek çok karakter isminde bu durum var. aklıma gelenler:

peter parker
lex luthor
lois lane
lana lang
clark kent
bugs bunny
donald duck
mickey mouse
pink panther
bruce banner
lucky luke
spongebob spuarepants
peter pan
road runner
silver surfer
willy wonka
betty blue
donnie darko
bezgin bekir
marty mcfly
vincent vega

onlardan daha çok kahraman olduklarını iddia edebileceğimiz gerçek hayattaki örnekleri ise:

krzysztof kieslowski
federico fellini
bernardo bertolucci
wim wenders
asia argento
steven soderbergh
steven spielberg
charles chaplin
claude chabrol
milcho manchevski
hsiau-hsien hou
wayne wang
şener şen
marilyn monroe
brigitte bardot
kristin kreuk
keira knightley
laura linney
holly hunter
shannyn sossamon
louis lumiere
parker posey
murathan mungan
marcello mastroianni
chris cornell
chris corner
jay-jay johanson
janis joplin
marilyn manson
stuart staples
zinedine zidane
gennaro gattuso
andre agassi
boris becker
hermann hesse
ahmed arif
raymond radiguet
bertolt brecht
james joyce

ve hepsinden daha süper ismiyle,

pier paolo pasolini

brazzaville - jesse james

edit: bu yazıyı yazdıktan sonra farkettim ki; bendeki yeri en özel olan, daimi msn nickimin isim babası olan, müziği bu kadar çok sevmemi sağlayan, bana göre yapılmış en güzel şarkı da bu isim kriterlerine uyuyor!

radiohead - street spirit

ayrıca bknz.

2009-04-05T14:52:00.005+03:00

WHW = What, How & for Whom = Ivet Curlin, Ana Devic, Nataša Ilic ve Sabina Sabolovic

11. Uluslararası İstanbul Bienali = İnsan Neyle Yaşar? = 12 Eylül 2009 - 8 Kasım 2009

insan neyle yaşar?

2009-04-05T01:39:00.004+03:00

sayın baylar bize hep ders verirsiniz.
"aman, günah, ayıp, kötü, yanlış."
aç karnına kuru öğüt çekilmez.
önce doyur beni, ondan sonra konuş.
sende göbek, bizde ahlâk nedense.
şimdi bizi iyice dinle bak;
ister şöyle düşün, istersen böyle:
önce ekmek gelir, sonra ahlâk.
artık vermek gerek, unutmayın sakın,
tüm nimetlerden, payını yoksulların.

insan neyle yaşar?
insan neyle yaşar: ezip hiç durmadan.
soyup, dövüp, yiyip yutarak insanları.
yaşayabilmek için hemen unutmalı,
insanlığı unutmalı insan.
katı gerçek budur, kaçınılmaz.
kötülük yapmadan yaşanamaz.

efendiler, bize ahlâksız dersiniz,
kötü kadın, utanmaz fahişe.
aç karnına suçlanmak hiç çekilmez,
önce doyur beni, ondan sonra söyle.
sende şehvet, bizde edep nedense.
şimdi bizi iyice dinle bak;
ister şöyle düşün, istersen böyle:
önce ekmek gelir, arkadan ahlâk.
artık vermek gerek, unutmadan sakın,
tüm nimetlerden, payını yoksulların.

insan neyle yaşar?
insan neyle yaşar: ezip hiç durmadan.
soyup, dövüp, yiyip yutarak insanları.
yaşayabilmek için hemen unutmalı
insanlığı unutmalı insan.
katı gerçek budur, kaçınılmaz.
kötülük yapmadan yaşanmaz.

tom waits - what keeps mankind alive?

bonnie & clyde

2009-04-04T14:08:00.007+03:00

bonnie: - what's this car?

araba tamircisi: - it's a four cylinder ford coupe.
bonnie: - no it's not.
araba tamircisi:- what is it then?
bonnie: - it's a stolen four cylinder ford coupe.

film 67 yılından. yönetmeni arthur penn. başrollerde warren beatty ve faye dunaway.

şarkı 68 yılından. şarkıyı söyleyenler serge gainsburg ve brigitte bardot.

serge gainsburg & brigitte bardot - bonnie & clyde

şarkının (bana göre orjinalinden daha iyi olan) coverı 95 yılından. söyleyenler mick harvey ve anita lane.

mick harvey & anita lane - bonnie & clyde

Bonnie Parker (1 Ekim 1910 – 23 Mayıs 1934) ve Clyde Barrow (24 Mart 1909 - 23 Mayıs 1934) ünlü ABD'li kanun kaçakları. The Barrow Gang'in ünlü elemanları. 30lu yıllarda Amerika'da banka ve dükkânları soymuşlardır. Kapitalizme ateş püsküren halkın gözünde Robin Hood statüsüne yükselerek kahraman olmuşlardır. Elemanlardan birinin kadın olması, ayrıca Bonnie ve Clyde'ın büyük aşkları da bunda rol oynamıştır.

yok böyle bir yeni dönem!

2009-04-03T19:08:00.009+03:00

bu topraklardan çıkan en yaratıcı 1 nisan şakasını da (benim gördüğüm kadarıyla) haber portalı Bianet yaptı. ama tabii ki yok böyle bir yeni dönem! 1 nisan da yayınladıkları haber ise aynen şöyle:

Başbakan, yerel seçimlerde partisinin oy oranının düşmesinin ardından yeni bir döneme girdiklerini açıkladı. "Çalışmalarınız beni aydınlattı. Bundan sonra tüm yurttaşlarımı kucaklayan; hak ve özgürlüklere duyarlı bir hükümet olacağız."

BİA Haber Merkezi - Ankara

1 Nisan 2009, Çarşamba

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, bianet'e gönderdiği kutlama mesajında yerel seçim sürecinde yürütülen kapsamlı habercilik çalışması ve "mazlumlardan yana tavrı nedeniyle" tebriklerini iletti.

1 Nisan'da gönderdiği yazılı mesajda Erdoğan, partisinin oylarındaki düşüşün ardından gerekli dersleri çıkaracaklarınısöylediğini hatırlatarak "Bundan sonra medyaya yönelik tavrımı değiştiriyorum. Hakkımda çıkan eleştirilerden yararlanacağım. Arkadaşlarımdan her gün bianet'i takip etmelerini ve bir raporla durumu bana iletmelerini istedim" dedi.

"Kadınlarımızın önünü açıyoruz"

Erdoğan, özellikle kadınların siyasete katılımının artması, eşit katılımın sağlanması konusundaki taleplere hak vermeye başladığını söyledi ve önümüzdeki seçimlerde yüzde 50 kota uygulamasına geçmek üzere çalışmalara başladıklarını belirtti.

"Örneğin sayın Hülya Gülbahar'la yaşadığım tartışmaları, bir de bianet'te çıkan haberler ışığında değerlendirdiğimde, kendisinin haklı olduğuna kanaat getirdim. Gazeteci kardeşim Emine Özcan'a da bu çabası nedeniyle teşekkürü borç bilirim."

"Kürt kardeşlerimizin temsilcilerini kucaklayacağız"

Başbakan, Güneydoğu Anadolu'da Demokratik Toplum Partisi karşısında partisinin gerilemesine başlangıçta anlam veremediğini, sonuçlara çok şaşırdığını fakat bianet'in haberlerine göz attıkça bu durumu kavradığını açıkladı.

"Kürt sorunun hizmet politikasıyla çözülemeyeceğini idrak etmiş durumdayız. En kısa zamanda gerekli adımları atıp Kürt kardeşlerimizin temsilcisi olarak Meclis'e giren arkadaşlarımızla diyaloga gireceğiz. Hep beraber, kardeşçe yaşayabileceğimiz, barış içinde bir ülke içinne gerekirse yapacağız. Tolga Korkut isimli çalışanınızın temel haklara sahip çıkan bakışı, bundan sonra bizim de bakışımızdır."

"Gazeteciler haber alma hakkının savucusudur"

Erdoğan, bundan böyle çocuk hakları, ifade özgürlüğü veinsan hakları konusunda da özgürlükleri genişleten, yurttaşların katılımını artırmayı amaçlayan bir anlayışın savunucusu olacaklarını ekledi. "Bak Erol Önderoğlu kardeşime. Raporunu okuyunca gözlerim açıldı, gazetecilerin nekadar zorlu koşullar altında çalıştığını anladım. Yasaları hemen değiştireceğiz."

Başbakan, 1 Mayıs'ın tatil edilmesi ve Taksim meydanının işçilere açılması için gerekli talimatları verdiğini de müjdeledi. "Bawer Çakır dostumun –bak w ile yazıyorum ha!- bu yöndeki haberlerini beğenerek okudum."

"Sayın Erhan Üstündağ, sizi de bu muhterem çalışma için tebrik ederim. Sitenize baktım, başta Nadire Mater olmak üzere, Korcan Uğur, Semra Çelebi, Baran Gündoğdu ve Leyla İşbilir kardeşlerimi de en kalbi hislerimle kutluyorum."

AKP lideri, "Sayın Ertuğrul Kürkçü'nün yorumunu beğenerek okudum ve düşününce hakikaten nobran olduğumu anladım. Ama şimdi bu gömleği çıkarıyoruz. Yeni bir dönem açıyoruz. Hep beraber güzel günlere..." diye bitirdi.(EÜ)

gecegece - duymadın mı?

sen bunları hiç bilmedin
hatta belki hissetmedin

yok böyle bir albüm!

2009-04-03T18:41:00.006+03:00

Nine Inch Nails, 1 Nisan'da tüm hayranlarını şaşırtan yeni bir albüm satışa çıkardı.

1 Nisan'da yapılan en ilginç şakalardan biri Nine Inch Nails'e ait. Bir süredir kısa arayla yeni albümler piyasaya süren Nine Inch Nails, 1 Nisan'a yeni albümlerinin hazır olduğu haberiyle başladı. Hem de Timbaland prodüktörlüğünde kaydedilen ve Justin Timberlake'den Jay Z'ye, Bono'dan Coldplay'e kadar birçok konuk sanatçıyı ağırlayan bir albüm! Hatta albümün kapağı ve içindeki şarkıların isimleri bile hazırdı. Trent Reznor, web sitesinden albümün hemen internet üzerinden 18.98 dolar karşılığında indirilebileceğini söyleyen bir mesaj yolladı.

İşin en komik kısmı şüphesiz albüm kapağıydı. Trent Reznor, albüm kapağına deri ceket ve Kanye West stili gözlüklerle kendinden hiç beklenmedik bir poz vermişti.

Albüm Adı: Strobe Light

Konuk Sanatçılar: Chris Martin, Jay-Z, Bono, Sheryl Crow, Justin Timberlake, Maynard James Keenan, Fergie, Alicia Keys, Al Jourgensen.

Şarkı Listesi:
1. “Intro Skit”
2. “Everybody's Doing It” [feat. Chris Martin, Jay-Z AND Bono]
3. “Black T-Shirt”
4. “Pussygrinder” [feat. Sheryl Crow]
5. “Coffin on the Dancefloor”
6. “This Rhythm Is Infected”
7. “Slide to the Dark Side”
8. “Even Closer” [feat. Justin Timberlake and Maynard James Keenan]
9. “On the List (She's Not)”
10. “Clap Trap Crack Slap”
11. “Laid, Paid and Played” [feat. Fergie of the Black Eyed Peas and Al Jourgensen]
12. “Feel Like Being Dead Again”
13. “Still Hurts” [feat. Alicia Keys]
14. “Outro Skit”

nine inch nails - the hand that feeds

1 nisan vs. zafer

2009-04-03T17:21:00.007+03:00

bu yıl da 1 nisan beni pas geçmedi sağolsun, işte nakavtla kaybettiğim karşılaşmanın detayları:

- vize haftası öncesi eksik ders notlarımın (bu dönem sadece 2 tane ders alıyorum) fotokopilerini ve çıktılarını almaya karar vermem ve fotokopiciden 27,7 tl hesap ödeyerek çıkmam

- yemek için kafeteryaya gitmem, dakikalarca kuyrukta bekledikten sonra öğrenci kimlik kartımın okunmaması (kimliğimin manyetiğinin bozulması), öğrenci işlerine gidip yeni kimlik kartımı almam ve kartımda yüklü olan paranın sıfırlanması

- bu beklenmedik harcamalarla cüzdanımın boşalması sonucu otostopla sakarya'dan istanbul'a dönme kararı almam, bunun sonucunda sakarya'dan dudullu'ya 1 saatte varmam, "oh be, kurtuldum 1 nisan'dan" derken dudullu'dan bostancı'ya 1 saatten fazla sürede varmam

- 1 nisan'a kendimi unutturmak için evimde bir süre saklanmam, sonrasında arkadaşlarımla türkiye-ispanya maçını seyretmek için dışarı çıkmam, bostancı'dan taksim'e 1,5 saatte varmam
(aslında bu normal bir süre sayılabilir ama sakarya'dan 1 saatte dönüldüğünü gördükten sonra artık hiç tahammül edemiyorum istanbul trafiğine)

- önde götürdüğümüz maçın 2. yarısında fatih terim'in yaptığı oyuncu değişiklikleriyle 1 nisan'ı unutmadığını bizlere göstermesi ve 1 nisan'ı seven bir diğer insanın daniel güiza olduğunun ortaya çıkması sonucunda son dakikada yediğimiz golle maçı kaybetmemiz, maçı beraber izlediğimiz ispanyol arkadaşlarımıza yine madara olmamız

daha kötüsü de olabilirdi tabi, o mağlubiyetin acısını arkadaşlarımızdan ve dolayısıyla bizden de çıkarabilirdi bardaki maç şakasından hoşlanmayan insanlar. neyseki 1 nisan ile bir sonraki karşılaşmama 363 gün var! bu yılki maçı da kaybettim, ama ben hala beckett'la aynı kafadayım. "hep denedim, hep yenildim. olsun: yine deneyeceğim ve yine yenileceğim, ama bu kez daha iyi yenileceğim!"

ve bana da her yenilgi sonrası bu şarkıyı söylemek düşecek:

kathryn williams - i started a joke

seçimler

2009-04-01T01:13:00.005+03:00

"Eğer oy vermek sistemi değiştirebilseydi, yasadışı ilan edilirdi."

Theodor Adorno

ddr - tanklar ve yığınlar

türkiye

2009-03-23T01:09:00.005+02:00

dönülmez faşizmin ufkundayız
vakit çok geç
kurtarıcılar kurtara kurtara
kurtardılar memleketi
memleket olmaktan

replikas - bozuk düzen

amerika

2009-03-22T23:21:00.008+02:00

Amerika her şeyimi verdim sana, şimdi bir hiçim
17 Ocak 1956 ve iki dolar yirmi yedi sent.
Kendi kafam bile destek değil bana.
İnsanlarla savaşı ne zaman sona erdireceğiz Amerika?
Al şu atom bombanı kıçına sok.
Kafam bozuk, Amerika, bir de sen üstüme varma,
Kafam yerine gelene dek şiir miir de yazmayacağım.
Söyle bana Amerika ne zaman melekleşeceksin sen?
Ne zaman anadan doğma olacaksın
Ne zaman bakacaksın mezarlıktan Amerika?
Ne zaman milyonlarca Troçkistine yakışır olacaksın?
Amerika, kitaplıkların niçin gözyaşı ile dolu?
Amerika, Hindistan'a yumurtaları ne zaman yollayacaksın?
Amerika bu senin kılı kırk yarmalarından bıktım artık.
Ne zaman süpermarket'e gidip, şu güzel gözlerim için

gerekenleri alabileceğim?

Amerika, her şeyin bir yana, eksiksiz olan bir sen varsın
bir de ben, öbür dünya değil.
Şu makinalarına da dayanasım kalmadı Amerika, bil.
Bende bir ermiş olma isteği uyandırdın.
Bu tartışmayı çözmek için bir başka yol olmalı.
Burroughs şimdi Tanca'da, sanmıyorum ki geri dönsün

korkunç bir şey olurdu bu.

Sen de korkunç musun Amerika yoksa bir oyun mu bu?
Saplantımdan döneceğimi sanıyorsan aldanıyorsun.
Öyle üstüme varma Amerika, ne yaptığımı biliyorum ben.
Amerika, erikler çiçek döküyor.
Aylardır gazete okuduğum yok, her gün
cinayetten birisi kodesi boyluyor.
Amerika, Wobblie'lere tutkunum ben.
Küçükken komünisttim Amerika, özür mözür de dilemiyorum
şimdi her fırsatta esrar çekiyorum.
Günlerce evde oturup iş olsun diye kilerdeki gülleri seyrediyorum.
Chinatown'a gittiğimde kafayı çekiyorum ölesiye,
ama hiç kimselerle yatamıyorum.
Bu işin içinde bir şamata olduğunu sanıyorum.
Ah! Sen beni Marx okurken görmeliydin Amerika.
Ruh doktorum hiçbir şeyin yok diyor.
Hiçbir şeyim yok gerçekten, Tanrı' ya yakarma dahil.
Mistik görünümlerim ve kozmik titreşimlerim var yalnız.
Amerika, daha sana Max Amcam Rusya'dan döndükten sonra
ona yaptıklarından söz açmadım.

Sana sesleniyorum Amerika.
Heyecanlarının daha Time eliyle yönetilmesine göz yumacak mısın?
Ben Time'a tutkunum Amerika
Her hafta bir tane alıp okuyorum
Köşebaşındaki şekercinin yanından geçerken kapağı beni gözlüyor
Onu Berkeley Halk Kitaplığı'nın bodrum katında okuyorum.
Sana hep sorumluluktan söz ediyor. İş adamları ciddi.
Film yapımcıları ciddi. Herkes ciddi, ben hariç.
Zaman zaman Amerika ben değil miyim diye düşündüğüm oluyor.
Yeniden kendi kendimle konuşmaya başladım işte.

Asya bana karşı ayaklanıyor Amerika.
Bir metelik talihim yok.
En iyisi ulusal kaynakları inceleyip, onlara dönmek.
Ulusal kaynaklarım, biliyorum, iki parça esrar,
binlerce cinsiyet organı, saatde 1400 mil hızla giden

bir özel basılmaz edebiyat ve yirmibeşbin
tımarhane.

Cezaevlerinden ve beşbin güneş ışığı altında saksılarda
Yaşayan fakir fukaradan sözetmiyorum.
Fransa'daki kerhaneleri kaldırdım, şimdi sıra Tanca'da.
Katolik olmasına katoliğim ama gene de Başkan olmak istiyorum.

Amerika senin bu alık ve çılgın havanda nasıl kutsal bir yakarma yazabilirim?
Dörtlüklerime Henry Ford gibi devam edeceğim,
yazdıklarım onun çıkardığı otomobiller kadar

kişisel, üstelik her biri değişik cinsiyetten.

Amerika dörtlüklerimi peşin para 2500 dolardan satarım sana,
eski dörtlüklerimi de 500 eksiğine alırım.
Amerika Tom Mooney'i serbest bırak.
Amerika İspanyol cumhuriyetçilerini kurtar.
America Sacco ve Vanzetti ölmemeli. Amerika ben Scottsboro çocuklarıyım.
Amerika, yedi yaşımdayken anam hücre toplantılarında götürürdü beni,
orda bize leblebi satarlardı, bir karneye bir avuç leblebi

beş sent ve söylev beleşti
herkes bir melekti orda Amerika ve işçiler karşı iyi
duygularla doluydu herkes içtendi Amerika ve bilemezsin
parti 1833'de nasıl iyiydi ve Scott Nearing ne hoş
bir ihtiyardı Bloor Ana bir seferinde nasıl da ağlatmıştı
beni bir kez İsrael Amter'i görmüştüm orda.
Her biri birer casus olmalıydı onların.

Amerika biliyorum gerçekten savaşmak istemiyorsun.
Amerika onlar Rus haydutları biliyorum.
Ruslar onlar Ruslar ve Çinliler.
Ve Ruslar.
Ve Ruslar.
Rusya bizi canlı canlı gövdeye indirmek istiyor.
Lüpletmek istiyor. Gücünden çılgına dönmüş Moskof.
Elimizden arabalarımızı ve garajlarımızı almak istiyor.
Chicago'yu ele geçirmek istiyor. Onun kızıl Reader Digest'a İhtiyacı var.
Bizim otomobil fabrikalarımızı Sibirya'ya taşımak istiyor.
Benzin istasyonlarımızı o büyük iğrenç bürokrasi yönetsin istiyor.
İyi bir şey değil bu.
O kızılderililere okuma yazma öğretmek istiyor.
Onun güçlü kuvvetli zencilere ihtiyacı var.
Bizi günde onaltı saat çalıştırmak istiyor.
İmdat.
Amerika bu iş ciddi.
Amerika ben bunları televizyona bakarak çıkarıyorum.
Amerika doğru mu bunlar?
Hemen çalışmaya başlasam iyi olacak, öyle görülüyor.
Ama orduya yazılmak istemiyorum, ne de fabrikalarda tasviye tekerleği çevirmek,
miyobun biriyim, üstelik kafadan çatlak.
Amerika dönsün çark.
Nasılı masılı yok.
Şu oğlan omuzlarımızla dönsün.

rufus wainwright - going to a town

brezilya

2009-03-16T20:35:00.009+02:00

Sinema tarihinin en sıradışı, en yaratıcı ve en nevi şahsına münhasır yönetmenlerinden biri Terry Gilliam dır belki de... (ya da arkadaşları arasındaki ismiyle Captain Chaos). Filmlerinde sürekli olarak devlet yönetimlerini ve dolayısıyla bürokrasiyi eleştirirken, bu sistemin bir parçası haline getirilmeye çalışılan insanların, ait oldukları değil ama ait olmak istedikleri dünyayı sonsuz bir hayal gücüyle beyazperdeye aktarmayı başaran Gilliam, sinemanın anarşist yönetmenlerinden biri olarak gösterilir. Brazil, Gilliam'ın sınır tanımaz muhayyilesinin eserlerinden biri.

Terry Gilliam kendisini bu filmi yapmaya iten fikri açıklarken, filmin adının Brezilya ile alakası olmamasına rağmen neden Brazil olduğunu da şöyle anlatıyor:

“Bir gün Port Talbot’ta kumsalda oturmuştum. Port Talbot, herşeyin gri demir cevheri tozuyla kaplandığı bir çelik şehridir. Hatta kumsalı bile tozla doludur ve simsiyahtır. Güneş batıyordu ve gerçekten çok güzeldi. Bu zıtlık olağanüstüydü. Kafamda şöyle bir imge oluştu; bir adam bu kirli plajda oturuyor ve portatif bir radyodan Brazil gibi garip, hayalperest latin müziklerinden birini dinliyor. Müzik bir şekilde onu alıp götürüyor ve dünyasını daha az gri yapıyor.”

1985 yapımı olan ve çoktan kült mertebesine yerleşmiş olan bu film, devlet yönetiminin tam bir kâbusa dönüştüğü, bürokrasinin insanlığı tehdit ettiği bir dünya tasvir ediyor. Bilgi bakanlığında memur olarak çalışan Sam Lowry, yaşantısından o kadar bunalmıştır ki, tek sığınacak yer düşleridir artık. Sam, güzel kadınları kurtardığı ve kuşlar gibi uçtuğu hayalllerinde, benzersiz maceralar yaşıyor. Gerçek hayattaki en büyük eğlencesi ise işyerinde arkadaşlarıyla yönetimden gizli, eski TV dizilerini izlemek. Tamirat yapmak bile yasak. Bu yüzden de tamirci Harry Tuttle (Jack'i oynamak istediği halde, Gilliam bu rolü Michael Palin'e söz verdiği için Tuttle ile yetinen Robert De Niro) bile, boruları illegal olarak tamir etmek zorunda kalıyor. Bu durum giderek Sam'in dengesini bozacak, hayalleriyle gerçekler birbirine girerken, hayatı da parçalanmaya başlayacaktır.

Film boyunca terörist saldırılar olur. Sam, Jill'i terörist zanneder, tam da bu sırada Jill Sam'e şu kritik soruyu sorar:

"Ne teröristi? Sen gerçek bir terörist gördün mü hiç?"

Gerçekten de gerçek bir terörist yoktur filmde. Oysaki terörün 13 yıldır sürdüğünü filmin başında öğrenmiştik. Bu durumda, "Acaba terörün kaynağı devletin kendisi midir?" sorusunu sormadan edemiyor insan. Belki de bu yüzden daha da değerli hale geliyor film benim gözümde. Çünkü insana soru sorduran ve onun bakış açısına bir şekilde müdehale etmeyi başaran eserlere karşı bir zaafım var. Etkilenmek fiilinin de kastettiği bu olsa gerek!

Bu arada etkilenmek demişken... Son aylarda en çok etkilendiğim şarkılardan biri de New York lu grup Elefant'ın Brasil'i... Şarkının Brezilya ile ne alakası var bilmiyorum. Aradım. Bulamadım. Belki de yazılmasına vesile olan arkadaş Brezilyalıdır! Tek bildiğim şarkının da, filmin de harikulade oldukları.

elefant - brasil

yalnızlıkla nasıl başa çıkılır?

2009-03-16T19:27:00.007+02:00

yalnızlıkla nasıl başa çıkılır?
hep yüzün gülsün bir kere
beyhude fırçala dişlerini
yalanlarla törpüle

ve kötü giden şeyler
bırakmaz hiç peşini
işte böyle başa çıkılır yalnızlıkla

gül her şakaya
sürükle yorganını sağa sola
doldur göğsünü dumanla

ve istediğin ilk şey
ihtiyacın olan son şey olacak
böyle başa çıkarsın onunla

hep yüzün gülsün yeter ki

wilco - how to fight loneliness